Geïnspireerd door de Camera Obscura

‘Welgemoed stapten wij door Utrecht. Het ijs blaakte in de zon; het sneeuwdek werd betekend door op elkaar stappende voetzolen en vele rijwiel- en sledesporen, die echter allengs werden uitgewist door de lucht ontvliedende vlokken. Wij richtten onze schreden naar de heerlijke Nieuwegracht, waar de bruggen rijkelijk behangen waren met verlichtingssnoeren, en waar de grachten net niet voldoende gestold waren om erop te kunnen schaatsen. Verscheidene jongens waagden er stenen op te werpen, die almaar een fikse tik op het ijs gaven, maar er volstrekt niet doorheen konden dringen en dus als een sjoelsteen een geweldige glijdende baan aflegden tussen de wanden der uitgraving.’

Ironische beschrijvingen van ons dagelijks leven, in de prachtige negentiende-eeuwse stijl van Hildebrand; Nicolaas Beets.

In De Toverlantaarn projecteert Suzanne Voets een wereld vol levendige taferelen, kleurrijke types en geestige anekdotes, waarbij ze de negentiende eeuw verweeft met onze moderne tijd. Net als in de Camera Obscura van Hildebrand, een van de belangrijkste literaire werken uit onze literatuurgeschiedenis, staat het dagelijks leven centraal en houdt het boek ons op stilistisch onnavolgbare wijze een spiegel voor. Het voert ons terug naar de schilderachtige tijd van toen, en vormt een ode aan onze kunstnijverheid, gebruiken en tradities.

Suzanne Voets (Nuenen, 2001) studeert Nederlandse Taal & Cultuur aan de Radboud Universiteit in Nijmegen. De Toverlantaarn is gebaseerd op haar vwo-profielwerkstuk, en werd bekroond met de Profielwerkstukprijs Nederlands 2020.