Gesprek met Wilma Vollenbergh
‘De Nederlandse taal staat onder druk. Niet alleen in de omgangstaal, maar ook in de universitaire wereld. Velen zullen hier de schouders over ophalen en zeggen dat taal nu eenmaal verandert. Zo niet Ad Verbrugge en Wilma Vollebergh, emeritus hoogleraar jeugdstudies, die in dit gesprek op de schaduwkanten van deze ontwikkeling ingaan.’ (Video De Nieuwe Wereld)
De verengelsing van het Nederlands onderwijs vind ik om twee redenen vreselijk. Het leesproces is bij mij moeilijk op gang gekomen. In de zesde klas kreeg ik bij een onderzoek te horen dat ik dyslectisch was. De HBS was onmogelijk om te halen dus advies MULO. Mijn vader ging niet akkoord, ik moest naar de HBS. In de brugklas, waren alle vakken voldoende tot goed, maar de (vreemde) talen diep onvoldoende. Ik raakte werkelijk in de war. Dus toch naar de MULO, in drie jaar gehaald. Onderwijzer leek mij wel leuk. De kweekschool met geweldige cijfers gehaald. IK had wel door kunnen studeren, maar de vrees voor vreemde talen zat diep geworteld. Bob Dylan’s muziek en teksten hielp mij snel van die vrees af. Ik voelde mij groeien.
Mijn dyslexie is ‘over’, maar had mij duidelijk in de weg gezeten als ik nu de PABO of een andere vorm van HBO zou gaan volgen. 1. Voor studenten met dyslexie is de Engelse taal een crime.
Het Nederlandse taal niveau van studenten nu is niet uitstekend. Het taalniveau van leerkrachten in het PO is, zo blijkt uit onderzoeken is matig. Volgens mij helpt Engelstalig onderwijs er niet aan om het Nederlandstalig niveau omhoog te brengen. Laten we onze moedertaal in ere houden.