Lang heeft men gedacht dat Mariken van Nieumeghen een toneelstuk was, waarin de dialogen werden afgewisseld met stukken proza die door een verteller werden gebracht. Maar tegenwoordig beschouwt men Mariken als een prozaroman, die met dialogen verlevendigd wordt. Mariken van Nieumeghen vertelt het verhaal van een jong meisje dat op boodschappen is uitgestuurd naar Nijmegen, bij haar hysterische tante geen onderdak krijgt, ’s nachts buiten de stad moet ronddolen en zich in haar wanhoop laat verleiden door de duivel Moenen. Samen trekken ze naar Antwerpen waar Mariken door haar schoonheid en haar geleerdheid talloze bewonderaars de dood en de hel injaagt. Haar verering voor Maria is echter gebleven. Bij het bekijken van het religieuze wagenspel Masscheroen, dat Gods barmhartigheid als onderwerp heeft, komt ze tot inkeer en doet ze boete voor haar vele zonden. In de passage die ik voorlees heeft de wanhopige Mariken net de stad Nijmegen verlaten en dwaalt ze angstig rond in de duisternis. In haar wanhoop roept ze God of de duivel aan. En de duivel komt.