Chris van Geel

18-09-2025

GRAFSPIEGEL

Galgevoet, harige bokspoot, aardtak boven mij,
druppels hoor ik die de toppen van de aarde raken,
lispelende ophitsende lippen iedere nacht.

Bron: De gids, april-mei 1966

17-09-2025

Een goed doek houdt ook onbeschilderd zijn waarde.

E.W.

Bron: Barbarber, januari 1968

16-09-2025

GANS

Hij is door slapen ingevuld,
zijn oog betrekt de wacht van kijken,
wat ons onthutst is zijn gemak
van paus die op zijn eieren zit.

Bron: Dierenalfabet, postuum gepubliceerd, 1978

15-09-2025

ONBEREIKBAAR DROMEN

Ik heb de overkant van de zee gezien.
Het was niet ver, er was naar toe te zwemmen.
Het was een kust met lage rotsen geel.

Ik wentelde mij om en droomde verder
hoe ik op een stad en op de rug van donkere
vliegtuigen die een doel najaagden keek.

Bron: Spinroc en andere verzen, 1958

14-09-2025

VOYEUR

Bij de mensen binnen kijken om boektitels te lezen.

Bron: Barbarber, maart 1968

13-09-2025

KON IK..

Kon ik wat woede is
maar in zijn deugd begrijpen
en er natuur van maken
als boom van wortel blad.

Bron: Enkele gedichten, 1973

12-09-2025

12 SEPT. ’69

De bomen klimmen tegen duinen op
en houden warmte vast, ik daal naar land
de polder in die tussen dijken zich
verheft.

Het is september en het najaar treft
een streep koud water onder sterren, stilstand
en dood, soms is de koelte voelbaar van
een sloot.

Ik loop het karrespoor van steenslag langs
om mijn vertrouwen op de proef te stellen,
om van het water vlucht te voelen in
de nacht.

Bron: Tirade, maart 1970

11-09-2025

TOR

Hij vrat. Zo is het om hem kaal gebleven.
Zolang hij leefde moest hij leven
en om te leven vrat hij blad.

Bron: Hollands maandblad, februari 1971

10-09-2025

Hoor de wind gaat door de bomen,
door de hoge lang gemisten.
O, hoe wisten ze mijn dromen.
Kom maar bij me, kom maar bij me,
buig je hoofd maar op het kussen,
al je weemoed zal ik sussen
in een najaar zo volkomen
dat de lente je zal missen.

Bron: datering: 1948-1955; Tijdrovertje, postuum gepubliceerd, 1992

09-09-2025

Als een scherf vuurtorenlicht
stond de rook op het land,
vertekend en verwaaid,
aan een eenvoudiger oorsprong vast,
door brand gevoed,
losser dan licht,
korter van duur,
langzamer weggevaagd.