Chris van Geel

14-12-2025

BEWOOND

Ik zag een kamer vol met struiken
en in de keuken stond een boom.

Bron: datering: 1970; Hun gratie is verborgen, postuum verschenen, 1991

13-12-2025

BEGRAAFPLAATS DE GEEST

De coniferen staan in dikke mouwen bont
de ontmoeting van mevrouwen op
een tuinpad na te apen.
De stenen spreken, steken boeken uit de grond.

Wat is er veel te lezen als
wij onder data slapen.
Crapauds en leren leunstoel zijn verzonken in
het zand. De kamer heeft vier rechte ramen,
blinkende vensters, kiezel ligt in het kozijn
en narcis prijkt en bleke hyacint, krans dor,
mos schoon.

Bron: Tirade Bloemlezing, maart 1959

12-12-2025

STRAAT IN DE WINTER

Het asfalt in zijn huid van rat vangt licht
van lampen die aan draden hangen huis tot huis.
De kin der stoeprand buigt de straten in.

Geen steen verschuift het web, geen zachte vuist,
geen mist. Alleen een afgrond beurt naast iedereen
zijn stap, en vorst, een springtouw in de hand, vaart als
een zwaan, slaat als een staart, slaapt in de grond.

Bron: Spinroc en andere verzen, 1958

11-12-2025

GEGEVEN RAAD

Neem landschap mee naar bed,
een zeegezicht, een boom,
een horizon, twee kusten,
wind op het meer in slaap.

Bron: datering: 1970; Hun gratie is verborgen, postuum verschenen, 1991

10-12-2025

WEILAND

De palen dragen prikkeldraad,
armen als hieven zij
guirlandes, elkander in een dans.

Het paard zet in de sneeuw
zijn hoeven in de sporen van
zijn lippen – hoorbaar scheurt het gras.

Bron: Uit de hoge boom geschreven, 1967

09-12-2025

WINTERAVOND IN NEDERLAND

Het vriest. Wij zijn nog stiller dan een struik
en lezen bij de lamp ons leven uit.

Het is de klok die tikt, het is de wind
die staat en valt, apostelen onder glas.

Bron: datering: 1969-1970; Begane grond, postuum verschenen, 1985

08-12-2025

WILHELMINA

bij haar laatste koningschap

Rust zacht. De uitvaart van de witte wijfjesbeer,
de witte pad van het verzet, mis ik. Zij gaat
de tombe in, de poolnacht van een beer en baart
in ingesneeuwde winterslaap, zonder ontwaken,
bij vijftig, zestig graad min nul, geen knotklein broed.

Zij zoogt niet meer, zij zwijgt, zij slaapt als beren slapen,
dieper, adem ontberend, vorst bedekt de groef.

O koningin en oudste god, sneeuwhoen en -beer,
slaap voort verknocht aan klok en knook, de poolster waakt
over de grote beer, voor u ontdooit de melkweg.

Uw jongen zullen niet te tellen zijn, uw geest
blaast slapend geest van het verzet in jonger geest.

Rust zacht, straks woon ik op het water dat bevriest,
een schots drijft smeltend langs met uw in bont gehulde
krentkleingeoogde majesteit puntgaaf er op.
Het zal dan nacht zijn, nacht – want wie de oorlog kent
leeft met de oorlog voort, de honger toen is nu –

en iedere beer een pad en iedere pad bevriest.

Vorstin en oudste God, bevroren Koningin.

(op acht december 1962 in een stad elders)

Bron: Het Zinrijk, 1971

07-12-2025

Stomme H – om voor je uit te prevelen als er niets meer te zeggen is.

Bron: Barbarber, november 1967

06-12-2025

ABEELTJES

Zij staan als wie zijn hand ophoudt
niet hoger dan een kind. Het sneeuwt.

Het lange staan van kleine bomen
waar weer en wind de hand in had,
het is wat ze is overkomen
hun levenslange bedelpad.

Bron: Vluchtige Verhuizing, postuum verschenen, 1975

05-12-2025

De koeien schemeren door de heg,
het paard is uit taaitaai gesneden,
in ieder duindal ligt dun sneeuw.

De branding vlecht een veren zee
waar zon over omhoog stijgt, licht waarin
geen plaats om uit te vliegen is.