Er is er een polemiek ontstaan naar aanleiding van het stuk van Marc van Oostendorp met de titel ‘Boycot het Taalunie-feestje‘ over de beslissing van de Taalunie om drastisch te snijden in de voorzieningen voor het onderwijs Nederlands in het buitenland. Geert Joris, de algemeen secretaris van de Taalunie, reageert daarop onder de titel Waar is dat feestje? Vervolgens komen daar vanuit verschillende hoeken dan weer reacties op. Een geluid van de werkvloer van de Taalunie ontbreekt echter nog. Hoe komt zo’n beslissing eigenlijk tot stand en is er binnen de organisatie draagvlak voor? Als senior adviseur voor het beleidsterrein van het onderwijs Nederlands in het buitenland binnen het Algemeen Secretariaat licht ik een tipje van de sluier op.

De bevordering van het onderwijs Nederlands in het buitenland is een absolute kerntaak van de Taalunie. Het is zelfs een van de bestaansredenen van de Taalunie. Nederland, Vlaanderen en Suriname kunnen daardoor gezamenlijk het Nederlands en de talige cultuur van ons taalgebied uitdragen in het buitenland. Vriend en vijand zijn het erover eens dat dit de afgelopen 2 decennia op een gedegen en succesvolle wijze is gebeurd. Dat is onder meer af te lezen aan het feit dat het onderwijs van het Nederlands als vreemde taal zich over deze periode meer dan verdubbeld heeft. 

Voor dit succes is binnen de Taalunie een team van hoog opgeleide professionals altijd verantwoordelijk geweest. Een groep van zeer betrokken collega’s. Over de beslissingen die Geert Joris en zijn managementteam nu hebben genomen, heeft echter geen enkele ruggespraak plaatsgevonden met deze professionals. 

Ruggespraak over alternatieven die er echt wel zijn of het simpelweg gezamenlijk nadenken over keuzes om een gezonde balans te krijgen tussen de door Geert Joris zo gewenste zichtbaarheid van de organisatie en de inhoudelijke doelstellingen waar de Taalunie toch voor is opgericht.

De door Geert Joris en het managementteam genomen beslissingen zullen een kaalslag teweeg brengen onder het onderwijs Nederlands in het buitenland. Wij accepteren het gegeven dat er bezuinigd moet worden, maar wij kunnen niet leven met het gegeven dat de bijl gezet wordt in een kerntaak van de Taalunie. 

De reacties uit het veld spreken boekdelen, daar heb ik niets aan toe te voegen. Duidelijk is dat daar het draagvlak ontbreekt. Met deze bijdrage wil ik de nuance aanbrengen dat ook binnen het Algemeen Secretariaat er maar een beperkt draagvlak bestaat voor deze beslissingen.