Door Bas Jongenelen

Soms heb ik geluk in mijn leven. Zo heb ik mijn studie net lang genoeg weten te rekken om onder de dienstplicht uit te komen. Als ik een maandje eerder was afgestudeerd (had zo maar gekund), dan had ik moeten dienen. Over 25 jaar heb ik weer zo’n geluksmomentje. Dan wordt de beslissing genomen om de neerlandistiek af te schaffen. Maar niet per direct. Nee, de vijf studenten Nederlands krijgen nog drie jaar de tijd om hun studie af te maken. Een van hen studeert in Tilburg aan de lerarenopleiding van de Algemene Hogescholen Zuid-Nederland, mijn werkgever. Dit betekent dat mijn pensioen en de opheffing van de studie Nederlands netjes samenvallen.

Met de Derde Wereldoorlog heeft het niets te maken, want deze woedt vanaf het Midden-Oosten tot en met Korea en in Centraal Afrika. Op wat aanslagen na (waarvan twee met een vuile nucleaire bom) is het rustig in Europa. Nederlands is gewoon een soort Sanskriet geworden. Dat studeert ook al jaren niemand meer.

Die vijf studenten Nederlands (een dus in Tilburg aan de lerarenopleiding, twee in Amsterdam, een in Leiden en een in Groningen) zijn van die typische retro-hipsters. Als afscheidscadeau heeft de Tilburgse student, Gremio van Iersel, mij aangeboden om Hebban olla vogala op mijn rug te tatoeëren. Zelf heeft hij een deel van de Salische wet op zijn linkerbovenarm.

Nog drie jaartjes slapen en ik ben vrij.