Door Jos Joosten

Zeer van harte eens met Stevo Akkerman in Trouw vanochtend, naar aanleiding van de discussie over afschaffen van voortgangsgesprekken. Kerncitaat om uit te knippen en goed zichtbaar op te hangen:

Waarom doen we het dan nog steeds? Omdat de hele maatschappij in een meetbaarheidscultus terecht is gekomen. We willen greep hebben op de dingen en de mensen, daarom persen we alles in “objectief” kwantificeerbare systemen; inburgeringsprogramma’s, zorgbehandelplannen, afstudeer­scores, kijkcijfers, productietargets, functioneringsrapporten. Maar het lijkt erop dat we zo langzamerhand stuiten op de grenzen van deze ideologie, die gestoeld is op wantrouwen en doorgeschoten controledrang (…)

Het is dat waar ik me al jaren over druk maak: ik noemde het eerder ‘geinstitutionaliseerd wantrouwen’. Ik ben nog niet één normale collega tegengekomen die meent dat er enige intrinsieke zin zit in matrixen, protocollen, evaluaties, rebuttals, toetspatrijzen en al die andere af te vinken engelstalige meuk, waarmee men je met op zichzelf indrukwekkende vasthoudendheid van je werk tracht af te houden.

Iedereen vinkt en matrijst erop los – niet omdat iemand er in gelooft.

Niemand wil het, namelijk.

Maar ook wil niemand het zijn collega moeilijk maken die voorzitter is van de opleidingscommissie, en die wil het de onderwijsdirecteur niet moeilijk maken, die het het faculteitsbestuur niet moeilijk wil maken, dat het het CvB niet moeilijk wil maken, dat het de minister niet moeilijk wil maken, die het via de Europese Commissie de Paus van Rome en uiteindelijk dus God zelf niet moeilijk wil maken.

We willen het niemand moeilijk maken, dus maken we het onszelf maar moeilijk.

Daar komt bij dat ik ervan overtuigd ben dat de paar waardeloze docenten (tussen de vele uitstekende) uit mijn eigen studie zonder twijfel de meest ijverige vinkjes-zetters en protocollisten zouden zijn geweest, zonder dat hun onderwijs er daardoor ook maar een milligram aan gewicht mee gewonnen zou hebben.

Toch heb ik echt de indruk dat de wind stilaan wat draaiende is en dat het besef dat veel te veel doelloze ballast ons werk verzwaart langzaam begint door te sijpelen.

Een beetje lente in deze toch al zomerse herfst.