Door Esther Bouma

Gisterenochtend voerde ik een wel heel onverwacht gesprek.

Een aantal jaren geleden deed ik hier een oproep onder docenten Nederlands in Duitsland en vroeg hen of zij wellicht Duitse cursisten in de lessen hebben/hadden die volgens het Kinderlandverschickungsprogramm in Nederland de zomervakanties doorbrachten.

Vooral mensen die in de vijftiger jaren aan dit programma deelnamen, hebben mijn belangstelling omdat het me namelijk interessant lijkt om deze verhalen te bundelen. Behalve een reactie van Hans Beelen, heb ik hier destijds weinig respons op gekregen.

Ik liep naar buiten om het vuil naar de afvalcontainer te brengen en trof de postbode op dat moment (dit speelde zich af in een Berlijnse buitenwijk waar ik woon) tegen wie ik zei dat hij me de post direct kon geven en bedankte hem vriendelijk voor het bezorgen. Prompt kwam de vraag of ik Holländerin was? Ik ben altijd weer verbaasd als deze vraag zó snel komt na een eerste zin omdat ik me graag verbeeld dat het typische Nederlandse accent inmiddels wel weg is, maar ja als de postbode het ook direct hoort, is deze verbeelding volkomen onterecht natuurlijk.

Ik kon niet anders dan „ja“ antwoorden, maar vervolgens steeg mijn verbazing nog meer want de man praatte in vlot Nederlands verder en vertelde me dat hij als kind ook dankzij het Kinderlandverschickungsprogrammelke zomervakantie bij Nederlandse pleegouders in de buurt van Gouda doorbracht, (notabene niet ver van de plaats waar ik zelf in Nederland ben opgegroeid) dat er nog steeds contact is en er ook nog volop Nederlands wordt gesproken. Ik stond al op het punt het cursusaanbod Nederlands op mijn VHS aan te prijzen maar hij was me voor en vroeg wat BerlijnseAvonden is? Er zat namelijk een giroafschrift van de vereniging waar ik penningmeester voor ben bij de post van vandaag. Hem verteld over deze Vlaams/Nederlandse cultuurvereniging die regelmatig Nederlandstalige avonden organiseert in Berlijn en hij zei heel graag een keer te willen komen. In het verleden had ik ook al eens een Berlijnse schoorsteenveger op het dak die „Het Accent“ direct kon thuisbrengen en me in in het Nederlands vertelde dat hij elk jaar op het Ijsselmeer surft. Het zijn deze, talig volkomen onverwachte, ontmoetingen die ervoor zorgen dat je plotseling een verbinding met iemand hebt. Voortaan groet ik de Berlijnse postbode natuurlijk in het Nederlands.