Uit ‘Het air van man, die niet begrepen is’, een bundel met tekeningen en gedichten van Louis Th. Lehmann, plus enkele beschouwingen over hem van anderen. Het boek is een voorproefje van een veel omvangrijker boek over Lehmann, dat dit voorjaar zal verschijnen.

Als ’k dood ben

Als ’k dood ben zijn mijn kleren rare dingen:
de overhemden sierlijk in hun doos,
de pakken, hangend waar ze altijd hingen,
steeds wijzend naar omlaag, besluiteloos.

Ik was ze, ik alleen droeg hen altoos.
En, omdat ze mij zo vaak vervingen,
of omdat ik hen uit hun winkel koos;
zij weten iets van mijn herinneringen.

Gij vrienden, enigszins van mijn formaat,
ik roep U, als de dood te wachten staat,
(maak ik het sterven bij bewustzijn mee).

’k Geef U of leen, ’t zou niet de eerste keer zijn,
mijn pakken, vormt met hen die mij niet meer zijn
dan langs mijn kist een onzwart défilé.

Louis Lehmann (1920-2012)
uit: Een steen voor Hermes (1962)

---

Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere werkdag een gedicht per mail.