•• Het kerstgedicht van Jean Pierre Rawie stond/staat voorop de eindejaarseditie van Argus.
Kerstmis ’21
Afghanistan, Wit-Rusland en Irak,
de pandemie — dat zijn zo van die dingen
die zich niet eventjes laten verdringen
ter wille van een boom en maretak
Het valt niet mee nu liederen te zingen
over de vrede die op aard aanbrak,
terwijl de wereld verderop in zak
en as ontzet de handen zit te wringen.
De mensen leren niets van het verleden;
het is nog steeds met weinig wijsheid dat
de boel gereguleerd wordt hier beneden.
Ik zeg niks nieuws. Wij gaan ons eigen pad
op zoek naar iets van innerlijke vrede.
Het is wel niet heel veel, maar het is wát.
Jean Pierre Rawie (1951)
Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere werkdag een gedicht per mail.
Afghanistan, Irak and Bellarus,
Pandemia— all these are now such matters
Not quite so easily reduced to tatters
In favour of a tree and branch for us.
Quite hard are songs today, or easy chatters
On peace arrived on earth; they are superfluous,
Since, further on, the world is in a fuss,
Sackcloth and ashes, and in sorry shatters.
From past events we humans are still fated
Never to gain on earth enough of wit
To have all matters fully regulated.
This is not new. We go our way in it,
In search of quiet with our inside mated.
It is not very much, but still a bit.
Vertaling Cornelis W. Schoneveld, (dec. 2021)