Uit De luwte van het geheugen, de dit jaar verschenen nieuwe bundel van Jo Gisekin.

Dementia

Broosheid verweekt zijn beide knieën terwijl het hoofd
de verkeerde bocht in zwaait, twee ogen blijven dwalen in
vergeten straten smaken spoelen weg
andermaal bevoelt zijn stap plaveisels van huis tot eertijds
en weerom. Hij wankelt.

Vanop de zijlijn wordt gefluisterd schouders verbazen
woordspelingen schrijven dementie in de lucht
niemand weet
hoe onbarmhartig zijn weg versmalt
hoe amechtig zijn longen reutelen
tot aan de oversteek

morgen schrompelt wat hem nu vertroost, vandaag verteert
zijn smeulend denken als geur van zurend hooi

wie pakt hem in met tere vingers en legt hem in het bed van
veiligheid waar elk uitzicht een eindstreep trekt
straks komt hij zichzelf – misschien – nog één keer tegen:
een droom verpulverd in schemer aan de overkant

de schwung in zijn lichaam tempert zienderogen
het is de hartslag die eigenwijs kamer na kamer
sluit
waar hij zichzelf verloor.

Jo Gisekin (1942)
uit: De luwte van het geheugen (2021)

---

Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere werkdag een gedicht per mail.