•• Deze week vijf gedichten die zijn uitgezocht door dichter-schrijver Benno Barnard. Als tweede een gedicht van P.C. Hooft, met toelichting.

“Dit sonnet is in mijn ogen een prachtig voorbeeld van Hollandse Renaissancekunst. Het is om zo te zeggen classicistisch gebeeldhouwd. Maar het marmer is warm, het is gestolde hartstocht … Die hartstocht betrof Helionora Hellemans, een welgestelde jonge weduwe uit Antwerpen. Hooft, zelf weduwnaar, zestien jaar ouder, schreef haar na de eerste kus een briefje in aandoenlijk proza, dat het stadium van de gevoelsstolling duidelijk nog niet bereikt heeft: ‘Zo Uedele enig gevoelen heeft van liefde of hartelijkheid, ik bid en bezweer dezelve, door al wat haar lief is of ter harte gaat, lijd niet dat de kus die ik op ’t laatst van UE ontving, zij geweest een kus om mij ter dood te leveren, gelijk die van Judas zijnen meester.’ ”

Sonnet

O geestige natuur vol juister zinlijkheid,
Wat moest gij op uw dreef, en op uw snedigst wezen,
Wanneer ’t u inviel zoveel schoonheid saam te lezen,
Als zijn aan ’t scheppen van mijn lief te kost geleid!
Die geest, wiens tovertaal uit lieve lippen vleit,
Waar puurde gij hem, en die klaarheid nooit volprezen
Van ’t dubb’le licht hetwelk, als zonnen vers gerezen,
Haar heerlijke persoon bekleedt met majesteit?
Mijn suffe ziel verdwijnt in diepheid van gedachten,
Als zij de wond’ren ziet der overaardse krachten
Van ’t hemels oog, en meer dan menselijke mond;
Zulks ik gedwongen ben haar voor godin te roemen.
Maar (’laas!) ik kan haar niet als afgodinne noemen,
Als zij geen wonder doet tot heling van mijn wond.

P.C. Hooft (1581-1647)

---

Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere werkdag een gedicht per mail