Het prunusboompje

Het prunusboompje heeft zich lang bedacht
eer het zijn tere bloesem durfde wagen
aan wind en zonneschijn en regenvlagen …
Toen vlijden na een zachte voorjaarsnacht

luchtige vlokken rose lentesneeuw
zich licht en speels tegen de argeloze,
ontroerende naakte takken van het broze
geschetste boompje. – Een verraste spreeuw

bracht zijn saluut, eerbiedig en devoot
aan zoveel vlinderlichte gratie.
Toen braken ook de mussen in de goot
los in een schorre, juichende ovatie.

Het jonge prunusboompje bloosde schuchter.
Ik hield mijn adem in en zag het aan.
Ik voelde mij oningewijd en nuchter,
beschaamd en onvergefelijk profaan.

Hanny Michaelis (1922-2007)

---

Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere werkdag een gedicht