Een kleine vogel

In de stilte klinkt ineens het geluid
van een kleine vogel. Dan wordt het weer stil.
Maar de oren van de mens blijven gespitst,
want de vogel zou opnieuw kunnen fluiten,
niemand verwacht echt iets, tenslotte gebeurt er
meestal zo weinig, het blijft stil, ook in de nacht,
en de vogel weet niets van het bestaan van de mens,
het diertje heeft nauwelijks herinneringen,
het vliegt, zet zich dan voorzichtig neer op een tak
om uit te rusten. En in zijn voorhoofd kondigt
zich het fluiten aan, misschien omdat
de stilte suist, of omdat de vogel een andere vogel
wil roepen. De mens hoort het fluiten dat zich afzondert
van de stilte, zoals zich soms een gedachte
van alle andere gedachten kan afzonderen;
wat is dat voor gedachte die klinkt
als gefluit van een kleine vogel?

Rogi Wieg (1962-2015)

---

Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere werkdag een gedicht per mail