• Dichter Hans Tentije overleden.

Het onvoorstelbare

Je het onvoorstelbare proberen voor te stellen, het ogenblik
waarop het plots tot je doordringt
dat het over en uit is en je bevoorrecht bent
nog even te mogen kijken

achter hoge ramen de als door een Hollandse meester geschilderde
bleekveldwitte stapelwolken boven een weiland
in de buurt van Haarlem, die hun schaduwen voortstuwen
naar en over de omlijsting, de tocht
bij kozijnen en sponningen

slecht toegerust zie je, vertwijfeld, hoe het werkelijke
en het ingebeelde hechter en hechter
met elkaar vervlochten zijn geraakt en met het soms
zo schrijnend luisterrijke —

de gelukkig stemmende, licht droefgeestige, al herfstige
nazomerse dagen, de zandbanken en tijd overspoelende onstuimige
brandingen, oude vriendschappen, flarden
door je hoofd spelende muziek, de aanstekelijke
lach van je geliefde

maar wat moeten je kamers en hun voorwerpen straks
als je ze eenmaal de rug toekeert en je woorden, herinneringen
in je bloedsomloop, je hersenweefsel
zullen stollen, om overgeleverd te worden

aan water, lucht, aarde, vuur

uit: Begane grond (2018)

••

Het lichtte

Een zwoele, haast windstille zomernacht
waarin ze naar de eerste zandbank waadde en dook
om meteen door te gaan, pas toen
ze zich oprichtte droop het water fonkelend
van haar af, want de zee lichtte

terwijl ze daar heel even, en uiterst snel
verouderend ogenblik lang zo stond
leek het of die glinsteringen van binnenuit haar
afkomstig waren —

schaduwen trokken wat wazig, rimpelloos
over het donkere, kortstondige vonken
dragende water, zonder werkelijk het meisje dat ze ooit
geweest was en altijd blijven wilde
ook maar te beroeren

en ik, hier bij haar kleren op het strand, ik hoopte
dat ze dit eindeloos koesteren mocht

Hans Tentije (1944)
uit: Waarvandaan (2022)

---

Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere dag gratis een gedicht in hun mailbox