• Nr. 6 uit de Klassieker-reeks van poëzietijdschrift Meander.
Ver als de horizon ben je
ver als de horizon ben je
in de glazen kist van het weer geborgen
beukend op de blikken deksels
van het najaar
ik zie de bliksem langs je lichaam trillen
en de regen loopt onrustig door je ogen
ik kan de afstand die mij van je scheidt
in lichtjaren tellen
en in de meter van het geluid
zoemen de seconden
mijn handen opnieuw in gebruik gesteld
sluiten het onweer in je borsten buiten
alleen de regen is thuis
op de platte daken van de nachten
zonder duizelingen
Simon Vinkenoog (1928–2009)
Uit: Land zonder nacht (1952)
Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere werkdag een gedicht in hun mailbox
Dat bedoel ik niet boos. Maar ik zou me kunnen voorstellen dat een lyrisch programma waarbij de tekstschrijver niet langer zelf de decodering van zijn tekst bepaalt, maar slechts “Ah, interessant…” mompelt als antwoord op elk mogelijk aanbod van een interpretatie, niet al te veel fans zal vinden. Men zou – met hetzelfde resultaat van de willekeur van de ontcijferaar – ook een verweerde muurbekleding op een muur kunnen tentoonstellen.