• Deze week is Marjan Berk gastredacteur. Als laatste koos ze een fragment van William Shakespeare.
Blaas, winden! Scheur je wangen, loei en blaas!
Wolkbreuken en orkanen, spuit, tot elke
Toren verdrinkt, met haan en al verzuipt!
Jij zwavelvuur, zo snel als de gedachte,
Heraut van donderslag die eiken klieft —
Schroei mijn wit hoofd! En jij, al-schokkend onweer,
Sla plat de dikke rondheid van de wereld!
William Shakespeare (1564-1616)
Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere werkdag een gedicht in hun mailbox
Prachtige tekst, mooi fragment, krachtig ook, het vraagt er gewoon om om hardop te worden gelezen. Maar: waar komt het uit? Komt het uit een sonnet of uit een toneeltekst?
Zullen we dat aan Marjan Berk overlaten. Die moet dat weten.
King Lear, 3e bedrijf, 2e scene!
Het origineel komt uit: King Lear – act 3, scene2
Blow winds, and crack your cheeks! Rage, blow!
You cataracts and hurricanoes, spout
Till you have drenched our steeples, ⟨drowned⟩ the
cocks.
You sulph’rous and thought-executing fires,
Vaunt-couriers of oak-cleaving thunderbolts,
Singe my white head. And thou, all-shaking
thunder,
Strike flat the thick rotundity o’ th’ world.
Crack nature’s molds, all germens spill at once
That makes ingrateful man.
Bedankt, @Krijn en Luc, voor de informatie, King Lear dus. En ik ben blij dat de Nederlandse vertaling een krachtige indruk maakt.