• Vandaag tien jaar geleden overleed Leo Vroman.
De verstandige dolfijnen
Dolfijnen woonden lang geleden
in Kiev, Kleef en andere steden.
Ze hadden talk, thee en handen,
en consuls in de meeste landen.
Maar één dolfijn vond eerst het kruit
en toen zelfs de atoombom uit.
Zij riep: ‘Wij zijn te ver gegaan!
Terug! Terug naar de oceaan!’
Zij wierp zich jurk en al in zee.
Alle anderen doken mee,
en zij verloren in het schuim
weer bril en opponeerbare duim.
Moraal
Dolfijnen! Schatjes! Maak ruim baan,
wij komen achter jullie aan.
Leo Vroman (1915-2014)
uit: Huis en tuin (1979)
Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere werkdag een gedicht in hun mailbox
Leo Vroman! Een stem uit het verleden. Hij was toen in Rotterdam (met zijn vrouw uiteraard) en gaf een presentatie. Volgens mij in poëzie centrum Woutertje Pieterse. Hij zat naast mij en vroeg vriendelijk: ‘Houdt u ook van gedichten?’. Genant. Ik heb met hem gemeen dat ik banden met Indonesië heb. Indisch ben ik net als zijn vrouw.
Ah, Vroman! Zo’n lieve man! Ik ben vanaf mijn 15e fan van hem (inmiddels dus al 53 jaar). De eerste dichter van wie ik alles wilde lezen. Het begon met “Tineke” en het lange, epische gedicht “God en Godin” waar ik uit las tijdens de zondagse kerkdienst. Heel toepasselijk vond ik dat; het ging immers over goden. Daarna vroeg ik steevast met Sinterklaas en verjaardag een dichtbundel van hem. Jarenlang heb ik o.a. met dit gedicht en veel plezier mijn leerlingen verleid om ook van hem te houden. Helaas heb ik hem nooit in het echt ontmoet.