Uitspraak is zo belangrijk voor je verstaanbaarheid, en voor de indruk die je maakt, als je Nederlands praat. Maar hoe doe je dat eigenlijk, een goede uitspraak leren? En waarom is er zo weinig aandacht voor in de les? In deze aflevering praat ik daarover met logopedist en linguïst Marieke Goedgebure
- Door naar de hoofd inhoud
- Skip to secondary menu
- Spring naar de eerste sidebar
- Spring naar de voettekst
Neerlandistiek
Online tijdschrift voor taal- en letterkundig onderzoek
Footer
De uitspraak in een vreemde taal is vrij lastig. Veel mensen hebben daarbij het idee dat hun uitspraak wel aardig is. Dat is misschien wel het grootste probleem. De eigen taal wordt vaak als referentie gebruikt. De Nederlander spreekt de ’t’ in Engels uit als die in het Nederlands. Ze denken dan dat het best goed klinkt. Het klinkt natuurlijk niet echt goed. Het Italiaanse woord ‘piano’ spreken wij uit als ‘piejano’, maar het is eerder ‘pjano’. Ook hier refereren we aan de eigen taal. Het is volgens mij vooral een kwestie van goed luisteren. Vooral met Engelse plaatsnamen gaat men de mist in. Is natuurlijk wel een wat mistige categorie, maar je kan daar goed aan zien dat mensen andere dingen horen dan er gezegd wordt. Het gehaspel met de uitspraak van Schotse hoofdstad is wel het mooiste voorbeeld. Dat wordt vaak ‘Eddinburk’. En dan wijkt de Schotse uitspraak ook nog af van de Engelse.
Een aantal jaren geleden deed ik een verbijsterende ontdekking. Dankzij een cursus Italiaans kwam ik er achter dat ik in het Frans, woorden stelselmatig verkeerd uitsprak. De ‘g’ werd bij mij op gekste plaatsen zacht. Via het Italiaans kwam ik er achter dat die alleen bij de combinatie ‘ge’ en ‘gi’ zacht is. Het zegt wel iets over hoe gebrekkig bij mij het onderricht is geweest op het vlak van de uitspraak. Waarom was/is dat onderricht zo gebrekkig? Weet men er zich gaan raad mee?