Tekening: Robert Kruzdlo
Delen:
- Afdrukken (Opent in een nieuw venster) Print
- E-mail een link naar een vriend (Opent in een nieuw venster) E-mail
- Share op Facebook (Opent in een nieuw venster) Facebook
- Delen op WhatsApp (Opent in een nieuw venster) WhatsApp
- Delen op Telegram (Opent in een nieuw venster) Telegram
- Delen op LinkedIn (Opent in een nieuw venster) LinkedIn
Een gedicht van Kreek Daey Ouwens:
Steeds vaker stap ik mijn lichaam binnen
als een donkere kamer, om daar tegen het
eerste het beste op te botsen. Steeds
vaker bezweer ik mezelf dat ik heel goed
alleen leven kan. Steeds vaker, ja, lief,
ben jij er. Als een schaduwplekje rond
de middag.
Ik vertrouw niets of niemand, zelfs mezelf
niet. Je lokt me weg uit een wereld waarin
het me lukt alles wat op me afkomt op te
vangen. Biedt me de behaaglijkheid van een
mol, blind voor alles, behalve voor de er-
kende eenzaamheid in mezelf.
Dus ja, lief, het is nodig te komen.
Ik wil je laten zien.
Nee, kom, ik wil je laten zien.
Ja, jij ook, liefje, kom.
Steek je handen door het raam.
Kreek Daey Ouwens