Het paleis

I

We aten er bij dag gevogelte
en vonden er ons samen met de vrouwen
wanneer de nacht zonk over de landouwen
en vaak een ster zich als een kogel te

ontpoppen scheen, die door de luchten floot.
Wij deden dan terstond geheime wensen,
die uiteraard – waren wij meer dan mensen,
op mensen aangewezen – naar een bloot

en tergend schepsel uitgingen, gemeten
aan onze drift gedroeg zich dit nog koel.
Wij bogen ons er over tot een doel-
loos licht ons dwong gevogelte te eten.

II

We zaten er aan langgerekte tafels
en letten op de grollen van de nar
of zetten onze tanden in de wafels
die opgedrukt waren met een bizar

motief van hardgeworden stroop. Op het
terras stond onverhoeds een pauw te krijsen,
en een fazant was er in tweestrijd met
een al te rode pier geraakt. Maar wijs en

inschikkelijk stopten wij onze oren,
leken het, in ons eigen oog wel te
verstaan, niet eens van verre meer te horen.
Bepaalden ons tot dóód gevogelte.

III

Moesten we niet verveling duur betalen?
Iemand zat aan de wijzers van de klok,
en even hard begon over de zalen
de nacht zich uit te breiden. Met een schok

ervoeren we dat niemand iets geleerd
had, van het maal niet en niet van het drinken
dat er op was gevolgd, maar teruggekeerd
uit de verdoving scheen men weg te zinken

in een tweede, gemener roes, daarna
wist ieder nog slechts constructief te dromen. —
Het paar waar ìk bij hoorde was weldra
verdwaald tussen mahoniehouten bomen.

IV

Een donkerblauw gebeitste mandoline
accompagneerde onze grootse gang
(dat was de nar) en voorts maakte waxine
een eindweegs onze schaduwen ook lang,

maar door de nacht werd alles overwonnen.
Nu met de meest geslaagde vrouw alleen,
ben ik een worstelend gesprek begonnen
dat in het donker doodliep, en om geen

misstap te doen zweeg ik maar en bepaalde
me tot het pad, tot wij zijn blijven staan
waar tasten zinloos was — doch daar ook praalde
een springende granaatappel de maan.

Max de Jong (1917-1951)

---

Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere werkdag een gedicht in hun mailbox