Skriuwer en Gysbert Japicxpriis-winner Jetske Bilker sil dizze simmer mei de hiele húshâlding op fytsfakânsje. ‘Fanút Leer nim ik de trein nei Bremerhaven en fyts dêrwei nei myn suske, midden yn Denemarken. En werom oer Hamburch, en sa nei Nederlân. Ik moat hiel ekonomysk mei de romte en it gewicht omspringe, dus in boek is gau tefolle en te swier. Ik hoopje dat tsjin dy tiid Lale Gül har boek Ik ben vrij útkommen is yn pocketfoarm.’

Bilker lêst graach en dat slagget meast oeral wol. ‘Yn de trein. Of thús mei de skonken langút op de bank. Of op myn balkon yn de sinne. En fierder: as ik plasma oan it donearjen bin by Sanquin. Dat duorret gauris trije kertier. Ik bin spesjaal fan bloeddonor plasmadonor wurden, want ik tocht: dan kin ik dy tiid lekker lêze. Fansels wurdt dat noait trije kertier, want ik sjoch altyd nei wat oaren lêze wylst by harren reade bloedlichemkes ôftape wurde. Hiel soms sit der noch ien mei in boek, mar de measten scrolle op harren mobyl.’

Ek foar Jetske Bilker jildt dat se har hiel gau ôfliede lit troch har mobyl. ‘Allinne al it gegeven dat je alles opsykje kinne wat je je op dat stuit ôffreegje is hiel ferslaavjend. Ik ha mysels yn training tsjintwurdich en lis jûns myn mobyl bûten sicht (faak yn in oare romte, dat is echt needsaaklik) en besykje troch te lêzen yn myn boek.’

Bilker lêst sels ek graach Fryske boeken. ‘As simmertips haw ik Covidwiksel fan Sietse de Vries, de ferhalebondel Salang as it libben duorret fan Sipke de Schiffart en ek de ferhalebondels Fûgels yn ús en Hege loften fan Catharina Lautenbach binne prachtich.’