•• Essayist, dichter, vertaler Piet Devos is vorige week overleden.

Vragen van een boom

Wie bracht die boom in mij tot worteling,
strekt mijn lege takken hemelwaarts, zodat
ik met armen vol vogels de dag in zing?

Wie stuwt het sappig suizen onder mijn bast,
dat in ruil voor suik’rend licht aan de aarde
zuurstofzuivere lucht in mijn kruin optast?

Wie stut mijn lijf dat ring na ring vergaarde,
en onder letsels van bijl, storm en brand,
het geheim van ‘t rechtop wiegen bewaarde?

Hoe barst bedaagd vruchtvlees in een kinderhand,
spreidt zoemend stuifmeel van ontbotte woorden
over nieuwe verten van bloeiend verband?

Was ‘t niet het bos dat deze boom verhoorde,
opnam in een gemeenzaam helend dragen,
waar geen om troost of water moest vragen,
daar alle elkaar velbaar toebehoorden?

•••

Opa
(I.M. Maurice Devos, 1909-1986)

Een zomeravond – ik zat doelloos aan het toetsenbord –
kwam u ineens stil het tuinpad af en verscheen
dra op de drempel – kaarsrecht, bruinverbrand als voorheen,
zo ik u ’t laatst zag, de rijpe glimlach onverdord.

Mij spraken uw doorwerkte handen – nagels kort
en als altijd geschrobd – van keramiekersleem
en kappersschaar, van graven in moestuin, oorlogspuin, geen
deur die u gesloten hield, elk klagen opgeschort.

Uw geloven was een staan – uren lopen, knielen
in kapel en grot, waar u mijn kunstoogje doopte
in Maria’s bron. Mocht zij het ooit bezielen!

Daar stond u, op de grens van toen en kamer. Knoopte
geen gesprekje aan. Gepraat kon slechts vernielen
wat uw hier-zijn zei: ‘Schrijf en zie, als ik eens hoopte.’

Piet Devos (1983-2024)
uit: Innerlijke lichtval

---

Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere werkdag een gedicht in hun mailbox