Benjamin Péret • Wachten

•• Twee gedichten uit Drie kersen en een sardientje, een royale bloemlezing uit het werk van de Franse dadaïst en surrealist Benjamin Péret, vertaald door Jan H. Mysjkin.

Wachten

Gekneusd door grote tijdplaten
beweegt de mens zich voort als marmeraderen die zich met hun ogen willen ontzien
in een bergstroom waar ventilatorkoppige forellen
karrenvrachten champagneschuim achter zich aan slepen
die je burchthaar zwart kleuren
de burcht waar het muurkruid zich niet durft te wagen
uit angst te worden verslonden
voorbij de grote ijsvlakte waar dinosaurussen nog altijd broeden
op eieren waaruit geen bloedstenen tulpen zullen breken
maar karavanen blauwbuikige egels
uit angst te worden verzwolgen door de fontein van mariene bliksemschichten
verwekt door jouw blik waarin ontastbare motten vliegen
gekleed in gesloten stations waarvan ik de openseinschakelaar zoek
zonder iets te vinden
behalve bevroren hoefijzers
die als een paraplu in een oor opstuiven
en eenden van verse netels
als oesters zo ernstig

Knipoog

Vluchten papegaaien doorkruisen mijn hoofd als ik je in zijaanzicht zie
en de reuzelhemel wordt door blauwe bliksemschichten gestreept
die je naam in alle richtingen uitzetten
Rosa met de hoofdtooi van een negerstam die verdwaalde op een trap
waar spitse vrouwentieten door mannenogen kijken
Vandaag kijk ik door jouw haar
Rosa van ochtendlijk opaal
en ik ontwaak door jouw ogen
Rosa van de wapenrusting
en ik denk door jouw knaltieten
Rosa van door kikkers groen geworden vijver
en ik slaap in je Kaspische zeenavel
Rosa van rozenbottel tijdens de algemene staking
en ik verdwaal tussen je schouders van een door kometen bevruchte melkweg
Rosa van jasmijn in de loogwaternacht
Rosa van het spookhuis
Rosa van het door blauwe en groene postzegels overspoelde zwarte woud
Rosa van de vlieger over een braakliggend terrein waar kinderen vechten
Rosa van sigarenrook
Rosa van tot kristal geschoten zeeschuim
Rosa