•• Soera Rana (pseudoniem van Isaäc Esser, 1845-1920) was een romanticus en veelschrijver, die nu geheel vergeten is. (Levensbericht.)

Op, uit de tente!

“Op, uit de tente,
Zadel de paarden!
Op, reeds te lange
Hier bij de vrouwen
De ijlende dagen,
Knaap! uwer jonkheid
Traagliik verbeuzeld.

“Op, uit de tente!
Ter karavane,
Naar den gewenschten
Zoom der woestijnen —
Daar u de winste,
Daar u de ruste,
Eere der helden!

“Blanken van ’t Noorden,
Zwarten van ’t Zuiden,
Bruine Arabieren,
Sombere Moslems
Weemlen dooréénen —
Zóó trekt de menschheid
Eeuwen na eeuwen
De eeuwigheid tegen.

“Doen zij u huivren,
De eindlooze vlakten,
Dreigend eentonig,
Dor en verlaten?
Groenende oasen
Wachten met koele
Klaatrende bronnen;
Wenkende palmen
Spreiden er schaduw;
Eindloos daarboven
Straalt Allah’s eeuwige,
Heerlijke Hemel;
Ginds aan de kimmen
Toovert de grillige
Fata Morgana
Bloeiende gaarden —
Lustparadijzen
Als ons hiernamaals
Hij zal bereiden.

“Ducht gij voor ’t gluipende
Roofdier in ’t duister?
Van onze flakkrende
Vlammende vuren
Zullen zij ijlings
Sidd’rende deinzen.
Der Bedouienen
Grimmige horden?
Zie — karabijnen,
Lansen en speren,
Sikk’lige zwaarden
Blikk’ren in ’t zonlicht.

“Op, uit de tente!
Zadel de paarden
Naar den gewenschten
Zoom der woestijnen —
Allah is met ons
En onze waapnen!”

Allah-il-Allah!
Juichen de drijvers;
Vroolijk en helder
Tinklen de klokjes;
Moediger draven
Rossen en kemels;
Luider weêrklinken
Zangen en liedren —
Allah-il-Allah!

Soera Rana (1845-1920)
uit: Met eene meeuwepluim (1884)

---

Abonnees van Laurens Jz Coster krijgen iedere werkdag een gedicht in hun mailbox