•• Uit Parkscènes, “een stèle bij de tachtigste verjaardag van Frans Budé”, bestaande uit tweehonderdveertig vijfregelige strofes. Hieronder de drie laatste.

Het vergt flink wat inspanning deze tocht,
gelukkig nu steeds dichter bij zijn vaste plek.
Vlakbij speelt een accordeonist La vie en rose.
Beter kan niet. En zie daar: zijn jas en rugzak
liggen onaangeroerd. Eerst maar een wafel.

Hij begroet de bomen, zwaait naar de eenden
in de vijver, de blinkende kiezels op de bodem.
Er ontstaat iets van voldaanheid in hem, trots
en aanvaarding komen voorbij. Vannacht zal hij
zien wat in de sterren staat. Hij voelt zich sterk.

De uren verlopen anders. Gedachten houden
hem uit de slaap. Wanneer komt er een eind aan
het eeuwige ronddwalen door park en stad?
Tijd is niets anders, denkt hij, dan een ogenblik
dat ronddraait in een cirkel – en uiteindelijk stopt.

Frans Budé (1945)
uit: Parkscènes (Vleugels, 2025)

---

•• Abonnees van Laurens Jz Coster krijgen iedere werkdag een gedicht in hun mailbox