Liedeke

Terwijl uw oog nog somtijds vriendelijk stond,
En ik een kus mocht krijgen van uw mond,
Was niemand zo gelukkig hier in ’t land,
Als ik mij zelve vand.

Dat is voorbij, en nu voel ik mijn hert
Allengskens in een ander net verwerd,
Dat zacht als zijd’, mij aan een zieltje bindt,
’t Geen zijns gelijk nauw vindt.

Doch of ’t geviel dat d’uitgebluste vlam
Weer leven kreeg, en weer aan ’t branden kwam?
Of d’oude min weer in mijn boezem sloop,
En mijn gemoed bekroop?

Hoewel dat gij zijt schichtig als een ree,
Hard als een rots, verbolgen als de zee,
Zij suikerzoet, en vriendelijk als ’t gezicht
Van ’t eerste morgenlicht.

Nochtans met u wens ik te mogen leven,
Met u wens ik mijn geest te mogen geven,
Met u wens ik, door onverbroken wet,
Eén dak, één dis, één bed.

Johan van Heemskerck (1597-1656)

---

•• Abonnees van Laurens Jz Coster krijgen ieder werkdag gratis een