•• Uit het nieuwste nummer van Tirade: een gedicht van Anton Minne.

Altstadt

Ik nam de trein naar Altstadt om een vrouw te zien.
Ik zag de vrouw. En toen zag ik dat kind daarbij.
Had ik gehoopt dat schoonheid mij beroeren kon,

de vrouw zag mij. Met in haar blik het heilig water
van verdriet en dan die spijkerzwarte mist van angst.
Had ik gehoopt dat goedheid mij vervoeren kon,

het kind zag mij. Twee ogen als een schreeuw, zo broos,
bevangen door de toon van krijtend hout in brand.
Nog voor ik goed die wonderzieke wolken zag,

zag mij die zwarte rook — een visioen van hoop
met in zijn blik de dood. Hel klinken de cimbalen.
Ik wankelde en nam de trein naar Babylon.

Anton Minne (1987)

---

•• Abonnees van Laurens Jz Coster krijgen iedere werkdag gratis een gedicht in hun mailbox