•• Uit masc:r, de nieuwe bundel van .deanbowen. (Interview.)

een leugen doorspookt de welving waarin je jezelf thuis waant,
dus verlaat je het huis in een poging terug te vinden wat je in
kinderlijke onschuld moest achterlaten. de omkadering van dit
bewustzijn is een bosrand die zich om je heen vouwt als innige
omhelzing want je herkent dit krommen maar al te goed als bena-
drukking van het grensgebied dat je wordt opgedrongen. er zijn
minimale condities nodig voor aantrekken of afstoten, het bos &
jouw lijf. twee ongelijksoortige polen. de rest is het uitwerken van
fundamentele natuurkrachten. een kille bries ritselt zoete nie-
mendallen langs kronen die langer dan jij leerden dat luchtlijnen
weinig waard, wanneer het rizoom niet tot kluwen is gevlochten
in het zand van haar oorsprong. & wat meer is bosgrond dan een
zompige bodem waarop week geworden, wij, het craquelé van
het ijle firmament uit het oog verliezen onder een stervende zon.
of dat de welving die je thuis leerde noemen een graf was waar
steeds meer kruimels aarde je doen verdwijnen uit het zicht, voor
de sprookjeseinden waar jij & vooral jij niet in thuishoort.

Dean Bowen (1984)
uit: masc:r (Pluim, 2026)

---

•• Abonnees van Laurens Jz Coster krijgen iedere werkdag gratis een gedicht in hu