Volg je hart, maar gebruik ook je verstand!
I want to wake up in a city that never sleeps… De ambitie van Margaret brengt haar in New York, waar zij een kans krijgt om te dansen bij The National, een prestigieus gezelschap. Al snel blijkt zij de problematische relaties in Nederland in te ruilen voor net zo problematische relaties in New York. De relatie met haar moeder zorgt voor een zwarte schaduw over haar leven die ’s nachts letterlijk opduikt, als zij alleen is. Het lukt Margaret om aan deze schaduw te ontkomen als zij samen gaat wonen. De groeiende bewondering voor Olivia, de choreografe van het gezelschap, en de wederzijdse affectie zorgen ervoor dat er een relatie ontstaat. Margaret weet het voor elkaar te krijgen dat zij bij Olivia de logeerkamer kan betrekken. In de relatie tussen Margaret en Olivia lijken wederzijdse liefde en respect een rol te spelen. Anders is dat in de relatie met David, de echtgenoot van Olivia. Hij eist een steeds belangrijkere rol op, zodat een toxische driehoeksverhouding ontstaat. Zie daar maar eens aan te ontsnappen.
Het boek is met vaart geschreven en het verhaal is uitnodigend om door te willen lezen. Door de keuzes van Margaret, die zich in een razend tempo opvolgen en vaak onbegrijpelijk zijn, houdt Jansen de aandacht van de lezer vast. Gaite Jansen is acteur en ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat die achtergrond een grote rol speelt bij de compositie van dit verhaal. We lezen het verhaal vanuit het perspectief van Margaret. De betrouwbaarheid is niet altijd duidelijk, maar er is geen reden om aan te nemen dat de beschrijvingen van de andere personages sterk vertekend zijn. De gebeurtenissen worden chronologisch weergegeven, met af ten toe een korte terugblik. Het is bijna filmisch geschreven.
“Meeslepend, ontroerend en sexy. Een achtbaan waar je ooit meer uit wilt.” Staat als quote van Halina Reijn op de kaft. Iets om het volstrekt mee oneens te zijn, want als lezer gun je het Margaret dat ze juist ontsnapt uit deze manier van leven, waarin ze zelfs aan dansen niet meer toekomt.
De karakters komen helaas niet tot ontwikkeling. Zelfs bij Margaret blijf je je als lezer verbazen waarom ze bepaalde keuzes maakt. Olivia en David ontwikkelen zich nauwelijks en de dreiging van de giftige relatie is vanaf het begin tot het eind aanwezig, zonder grote veranderingen of verklaringen hoe dit zo kan gebeuren. De redder in het verhaal, Lilian, fungeert bijna als een Deus ex Machina. Van haar is de uitspraak die tot de titel heeft geleid:
Het lichaam is onschuldig.
Dit wordt voorafgegaan door:
Zolang het bij jou vanbinnen “ja” zegt, dien je dat te volgen, waar het je ook heen leidt.
Betekent dit dat je ten alle tijden je gevoel moet volgen? Ik zou het Margaret hebben gegund dat ze wat beter haar verstand had gebruikt.
Veel verhaallijnen zijn niet uitgewerkt en daardoor houd je als lezer te veel vragen. Zo is het onduidelijk hoe Margaret van Nederland in New York terecht is gekomen, hoe zij zich financieel redt voor en na de relatie met Olivia en David, welke rol Lilian in het leven van Olivia speelt en zo kan ik nog wel even doorgaan. Het meest heb ik me verbaasd over de relatie die Margaret aangaat na haar terugkeer uit New York en het feit dat ze weer contact opneemt met haar moeder.
Misschien hoeven we over sommige dingen niet te spreken.
Luidt de laatste zin van het boek. Te veel ongezegd en onbeschreven laten, vind ik echter ook geen optie.
Laat een reactie achter