Voor de groslijst van Neerlandistiek las ik Vrijwilliger. Het heeft me even gekost wat ervan te vinden.
De kaft was direct duidelijk. Vrijwilliger bij een voetbalclub. Mooie kaft ook, hardcover. Dat zie je niet zo vaak meer. Korte hoofdstukken, soms ook fijn, en geeft al snel de illusie dat er vaart zit. In je lezen, of in het boek.
Maar dan…
Heb ik moeite met het verhaal? Ja en nee. Na jaren van Eetjes t/m A-teams (termen waarin het boek geschreven is, en al jaren in onbruik) moet ik me nu zelf (al staat het op de kaft) een leeftijd bij de hoofdpersoon bedenken. En dat wil maar steeds niet lukken. Hij lijkt leeftijdsloos, ergens tussen de 12 en 16 misschien?
Het verhaal leest ‘lekker’ door, aan de andere kant: het is nogal vaag, lauw en ‘oppervlakkig’. Er komen redelijk wat personages voorbij, in de verte. Echt contact en beter leren kennen zit er niet in. En hoe zit het met de connecties, de lijntjes naar de hoofdpersoon. Ook weinig, zo niet; niks. De trainer en de barjuffrouw, ja, maar verder is het steeds zoeken. Oh ja, de spelers van het eerste, lopen die echt zo naast hun schoenen? De meiden van het meisjes(dames?) team alleen maar giechelaarsters en ‘flirten’? En denkt Simon alleen aan C1?
Echte woede om het weer mislopen van een promotie naar een eerste team(?) hevige opwinding voor een van de meisjes (die zichzelf toch uitdrukkelijk genoeg in the picture zet)(?), de pest hebben aan de ‘hoofdmacht’ van de club vanwege het ‘arrogante’ gedrag(?), uitzinnige vreugde bij een feestavond(?).
Ja alles wordt genoemd. Maar waar is de beleving? Het is een grote, vlakke, grijze brei. Vaag vooral. Ook nog steeds of er nou wel of niet ‘iets’ is voorgevallen met en tussen de trainer en het hoofdpersonage.
Heeft het me even gekost wat ervan te vinden? Achteraf gezien misschien toch niet. Het unheimische gevoel over veel woorden (verhaal) zonder expliciete uitschieters kroop al tijdens het lezen naar binnen en is nooit meer weggegaan. Geen boek om bij weg te dromen, geen boek om over in de stress te schieten, geen boek om razend verontwaardigd weg te smijten in een hoekje, geen boek om om het even wat voor emotie (bij mij) op te roepen.
Is dat tegenwoordig mode of zo? Om zo vlak mogelijk over emoties, over gebeurtenissen te schrijven? Zo vaag mogelijk te blijven zodat eenieder er zelf van alles in kan leggen? Wanneer dit boek tot iets zou moeten aanzetten te bespreken, om het ‘erover te hebben’, jezelf te uiten, dan is dat voor mij, bij mij in elk geval niet gelukt.
“Het heeft me even gekost wat ervan te vinden.” En nog een keer, nu als vraag: “Heeft het me even gekost wat ervan te vinden?” Ik vind er ‘wat’ van, ik vind het krom Nederlands.