•• Een fragment uit Van middernacht tot middernacht van de Franse schrijfster Sara Mychkine, vertaald door Katelijne De Vuyst. “Onder het verkeersknooppunt van de A1 bij de Porte de la Chapelle in Parijs bevindt zich de ‘crackheuvel’, de plek waar junkies, daklozen en mensen zonder papieren onder de meest schrijnende omstandigheden proberen te overleven. Hier schrijft een jonge vrouw een brief aan haar baby, die haar is afgenomen.” (Tzum)

Mijn moeder droomde niet.

Als je van liefde huilt, zijn de dromen al ver.

De tranen van mijn moeder zou iedereen moeten huilen, dushi,
de tranen van de wanhoop, de hikkende revolte die werd
verzwegen.

Ach, toen ik bij haar wegging, kon ik niet huilen op deze manier.
          Ik was zeventien, een peuk in mijn mond, en ik doolde door de dagen
          als een verdwaalde schim
in een tunnel zonder eind. En daarna de kou, de honger, de
          moordende
blikken geworpen
op straat,
het verslindende geslacht
van wie klaarkomt bij
onze teloorgang
heeft uiteindelijk elke vouw
van mijn lichaam verdord.
Als je eens wist hoe op
de heuvel alle vrouwen
zulk tuig
hebben gekend.

Sara Mychkine (1998)
uit: Van middernacht tot middernacht (Vleugels, 2025)

---

•• Abonnees van Laurens Jz Coster krijgen iedere werkdag gratis een gedicht in hun mailbox.