Lezing door Frank Willaert

Sinds pater Maximilianus in 1954 een nieuwe editie van Jacob van Maerlants ‘Sinte Franciscus leven’ het licht deed zien, is het rond dit werk heel stil geworden. Wel wordt nog geregeld Maerlants uitspraak gememoreerd dat men terwille van het rijm misselike tonghe zoeken moet, maar verder dan dit ene vers uit de proloog lijkt de medioneerlandistiek tegenwoordig niet meer te komen. Zelfs Frits van Oostrom heeft in zijn magnifieke Maerlants wereld slechts enkele bladzijden voor dit heiligenleven veil. ‘Een buitenbeentje,’ noemt hij het. Samen met het verloren gegane leven van de heilige Clara behoort het immers tot een genre dat Maerlant verder niet beoefend heeft, getuigt het van een bewerkingstechniek die voor zijn doen uiterst getrouw is en heeft het kloosterlingen in plaats van wereldlingen als opdrachtgevers. Dit heiligenleven leek bijgevolg niet echt te passen binnen het beeld dat Van Oostrom in zijn boek van de West-Vlaamse dichter ontworpen heeft.

In onze lezing willen we aantonen dat de opvatting dat ‘Sinte Franciscus leven’ een buitenbeentje in Maerlants œuvre zou zijn, enige nuancering behoeft. En dat Maerlants heiligenleven zich dan veel beter voegt in het voor het overige overtuigende beeld dat Van Oostrom van de vader der Dietsche dichtren algader ontworpen heeft.