Tijdens de docentenbijeenkomst van MediterraNed te Lissabon in 2002 had ik gehoord dat Ton Anbeek met emeritaat zou gaan. Aangezien ik op zoek was naar iemand die het docentschap in het verweesde Padua kon waarnemen, vroeg ik hem, toen ik hem in de gang tegen het lijf liep, out of the blue, of hij dat misschien wilde doen. Tot mijn grote verbazing antwoordde hij mij dat college geven in Italië een droom van hem was. Hij studeerde namelijk Italiaans en was een fan van het land. 

Het duurde tot het academiejaar 2005-2006 voordat deze droom in vervulling ging, en de studenten waren meteen in de wolken over zijn colleges, die hij uiteraard in het Italiaans gaf. Dankzij zijn originele visie op de literatuur als spiegel van de maatschappij, zijn eruditie, zijn innemende persoonlijkheid en zijn gevoel voor humor waren zijn colleges levendig en druk bezocht. 

Hard gewerkt

Ook al werd het docentschap in de jaren daarna overgenomen door Marco Prandoni, de betrokkenheid van Ton met de Italiaanse neerlandistiek bleef. Zo gaf hij een lezing tijdens de docentenbijeenkomst van MediterraNed te Napels in 2008 en maakten we, ook in 2008, samen met Franco Paris een tournee met Arnon Grunberg  langs de universiteiten waar Nederlands wordt gedoceerd. We hielden workshops voor de studenten Nederlands en gaven presentaties in boekhandels. Ook in de jaren daarna organiseerden we verschillende lezingen en boekpresentaties in Padua.

Van 2012 tot 2015 nam Ton weer de rol van invallend docent op zich, steeds met verve. Hij was intussen zo gehecht aan Padua dat hij ook in de jaren daarna samen met zijn vrouw telkens langere periodes doorbracht in de stad. 

Zijn laatste optreden aan de universiteit was die tijdens de docentenbijeenkomst van 2018 in Padua. Ondanks het feit dat hij al wist dat hij ziek was, bleef hij de vriendelijke en attente man die we altijd hadden gekend. 

We hebben samen hard gewerkt, maar ook heel veel samen gelachen, als goede collega’s en vrienden.