De onkuisheid Voor Myra Geloof in mij, want ik geloof in jou Weigerend wat was en wetend wat ons weerhield. Ik zal je vernoemen, je mee voorbij dit leven dragen Jij, Enige, en schaduw die mij bedekt. Door jou ben ik geworden en met de littekens Van jouw weefsels, de waas van jou. Zo ons zwijgen, zo ons zeggen. Niets werd ons beloofd, alleen het leven Dat wij kozen … [Lees meer...] overGedicht: Hugues C. Pernath • De onkuisheid

Sinds dauw de dag Voor Jen Het begin verklaart sinds dauw de dag Mijn woord dat deze nauwe liefde leeft, Ik schreef de schande en diep de hand Haar schorre schreeuw. Met vijf en heilig oude meesters Het puin paars, zuiver juist nadien Namiddagroem haar tong zal worden. De muntslag in het bouwwerk der stem Nadat de weigering die strelend heerst De dood, geboorte … [Lees meer...] overGedicht: Hugues C. Pernath • Sinds dauw de dag

Twee kachtels* Dat 't vrouwvolk toch zoo loech* omdat zijn voer daar kachtelde* in de gracht, het neep hem, maar het schimpen viel niet plat; hij raapte 't op en grolde: wacht, gij, flutsen*. En nu stond 't allerlaaste voer gelaân en al het vrouwvolk klom er op. Rijd traag, beval de boer, de voeren zwaaien meesttijds om door 't hutsen. … [Lees meer...] overGedicht: Edward Vermeulen • Twee kachtels

De verstandige dolfijnen Dolfijnen woonden lang geleden in Kiev, Kleef en andere steden. Ze hadden talk, thee en handen, en consuls in de meeste landen. Maar één dolfijn vond eerst het kruit en toen zelfs de atoombom uit. Zij riep: ‘Wij zijn te ver gegaan! Terug! Terug naar de oceaan!’ … [Lees meer...] overGedicht: Leo Vroman • De verstandige dolfijnen

VIII niet overhellen, nu de avond het licht en ons de adem afknelt stootblauw het vel, aangeslagen oorlogstrommel van wat faalt in ons het huis laat zich verdelen in bananendozen en bezittelijke voornaamwoorden de boekenkast in links en rechts van jou de landkaarten, de Russen en het oeuvre van Márquez ik krijg woordenboeken in alle talen, de biografieën van dictators en … [Lees meer...] overGedicht: Charlotte Van den Broeck • VIII

October De zwanen drijven in zichzelf gekeerd en de fonteinen hebben 't lied verleerd, dat klaterlachte in de zomernachten. de vogels riepen afscheid en het veld is weer met ravenhorden overstelpt, die naast hun somber kleed hun doodszang brachten; de bomen hebben aan de wisselwind hun blaadren afgestaan en reeds begint de goede regen zijn eentonig praten; de … [Lees meer...] overGedicht: Koos Schuur • October

September Blond lief, de laatste gouden dagen wuiven ten afscheid en wij achten 't niet, de bomen en de struiken dragen hun laatste tooi en in het riet schuilen de vissen en hun trage vinslag verraadt hen niet. Het wordt nu tijd ons te bezinnen; de bossen kleuren dieper bruin en lila herfstasters beginnen hun ijle bloeien in mijn tuin. … [Lees meer...] overGedicht: Koos Schuur • September

De zon ligt wit op de bladeren. Nooit eerder zinderde zomer zo tot onder het asfalt en tot in de voegen van de straat. Er hangen stenen in de lucht. Ik toets je nummer. Licht rolt in een schicht door vezels van glas, en licht voor een tel de ondergrondse torren bij. Geluid slaat in golven zwiepstaartend onder de wolken door, laat de duiven vliegen en de huid van het … [Lees meer...] overGedicht: Lans Stroeve • De zon ligt wit op de bladeren

Het oude huis verging; de muren verschrompelden tot puin en doken ál dieper samen naar de aarde. Versleten dagen riepen de uren moeizaam door vensters, waar gebroken luchtspiegeling ten hemel staarde. Over de scherven joeg de storm het zaad van woeker. Parasieten doorwoelden 't gruis van dor gesteente, en ring na ring bekroop de worm, wat giftge zwammen … [Lees meer...] overGedicht: Gerard Diels • Het oude huis verging

Uit de speciale uitgave Alledaagse ergernissen, waarin Eva Gerlach en Sasja Janssen gedichten schreven bij 50 foto’s van alledaagse ergernissen als hagelslag in de boter en een verkeerd opgehangen wc-rol, gemaakt door Bianca Sistermans. Vier van je handdoeken Handdoek over de deur in de tijd die klappert als ik opsta uit je holte in het matras, warmte in mijn … [Lees meer...] overGedicht: Eva Gerlach • Vier van je handdoeken

Het regent het regent en het regent die verhalen hoe de doden geleefd hebben op zulke dagen met de kleur van geen kleur terwijl iedereen zich vaster houdt in het hoofd en niemand iets roods tovert en het regent hoe een natte paraplu aanvoelt met dat vreemde aan hemel en het regent tegen de minuten aan met een berustend drinken en denken hoe de levenden de middag zin … [Lees meer...] overGedicht: Arie Gelderblom • Het regent

Melissa Dat nu dit eene zacht-herlezen woord Zoo diep mijn zwijgend mijmren kon ontroeren En tot die traag-vervaagde erinnring voeren Als had mijn luisteren haar naam gehoord. Dat was geluk: door angst noch lust gestoord Schreden wij over winters sneeuwen vloeren En spraken samen in een zoet vervoeren Van wat ons in dit leven had bekoord. … [Lees meer...] overGedicht: J.G. Danser • Melissa

Een huwelijksdicht Nu zal hij met een pak aan, bloemen erbij en zij in een jurk als een droom, in een warme zaal wat dingen beloven. Aardige dingen want aardige dingen wil iedereen horen, aardige dingen zijn schaars. Zult u altijd denken aan het meisje dat ze was voor ze u zag en u, zult u onthouden hoe hij verloren leek, maar aangenaam verloren? Bent u bereid … [Lees meer...] overGedicht: Ester Naomi Perquin • Een huwelijksdicht

De tusschenkomst Bij mijn tafel, toen de kamer donker werd, kwamen uit de voortijden twee gedaanten staan, en zij wezen op een kristal, roepende mij bij namen van wind en licht: de dood rees als een maan in mij. Maar ruischend kwam een derde en wees naar de rand wolken, die in het gouden westerraam lagen gedoofd: ik zag, en weedom om de puinen van de volken zonk in … [Lees meer...] overGedicht: A. Roland Holst • De tusschenkomst

Hooge deernis Deernis vervult in den nacht hen, die ontstegen zijn naar de toppen der aarde en peinzend neerzien over dit schaduwenrijk; wrevel noch weerzin kunnen zij langer meer voelen voor de bedrukten in de ravijnen waar de holle wegen zijn van de neerslachtigen, allen die klagend ontvielen aan de vervoeringen die ook hen eenmaal verrukten. Deernis over het wee … [Lees meer...] overGedicht: A. Roland Holst • Hooge deernis