Thuis op het kerkhof Tussen de zerken, lezend het verleden Van deze kleine stad, waaruit ik kwam, Waarheen ik telkens wederkeer, vernam Ik achter mij stil naderende schreden. Verwonderd zag ik om. Even beneden Het kruis in 't midden draagt een vrouw een vlam. Dit stenen beeld, vlak naast een treurwilgstam, Stond of 't gereed was, op mij toe te treden. Geen levend … [Lees meer...] overGedicht: Anton van Duinkerken • Thuis op het kerkhof

‘De eer’ staat in Oorlog. Verzen in staccato van Agnita Feis. De eer t Is een kanon. 't Is een geweer.... Men schiet. Men moordt: Maar 't is voor d'eer! Men steekt elkaar een mes in 't hart, … [Lees meer...] overGedicht: Agnita Feis • De eer

Gedicht De weg van de liefde weg naar de liefde. En hardop. Zijn kardinale waanzin, het Listig lichaam, de celebratie van zijn Waarheid. Gaat hij in het verlaten licht. Duurt de winter de uren van het leeggemaalde Leven, in dit dal van dood. In dit dal. Nabootsend de wellust, de korruptie van Het bloed, aan de stenen van vernietiging. … [Lees meer...] overGedicht: Nic van Bruggen • Gedicht

De dood heeft geen geheim dan het begin. Is er een wekker die je dronken slaat, of die je, verder weg, ontwaken laat? Je ademt langzaam uit, maar niet meer in. Dan tolt de wereld uit je lichaam weg. Het bloed stroomt uit, een kerkdienst is voorbij. En vogels bloeien op, want het is mei, en nieuwe woorden worden blootgelegd. De dood is dus eenvoudig, zo te … [Lees meer...] overGedicht: Nico Scheepmaker • De dood heeft geen geheim dan het begin

The salesman Ik wil iets groots, iets deftigs worden, een kunstenaar, een schrijver, een poëet, die alles van dit vreemde leven weet en neerkijkt op de domme mensenhorde. Ik wil Verzameld Werk gaan creëren, en dat men al mijn boeken zal vertalen en dat de wereld mij geestdriftig zal onthalen en mij om mijne werken zal gaan eren. Ik wil ... Ik wil een boek gaan … [Lees meer...] overGedicht: Nico Scheepmaker • The salesman

Op 30 januari 1903 bereikte de spoorwegstaking (“Gansch het raderwerk staat stil, als uw machtige arm het wil”) een voorlopig hoogtepunt. 30 januari 1903 Er is iets groots in ons klein land geschied. Hebt ge 't gehoord? de spoorarbeiders hebben uit vrijen wil de havenarbeiders gesteund, niet voor zichzelf maar slechts voor hen. De brand der solidariteit is … [Lees meer...] overGedicht: Herman Gorter • 30 januari 1903

Nutteloos voorstel Je kan een toon aanslaan in woord en geschrift waar een ieder van ophoort en wel wel mompelt tot iemand anders zijn ei weleens kwijt wil en iedereen ei ei roept. Wie aan de rekstok de reuzenzwaai heeft volbracht moest eigenlijk dadelijk naar terrein emigreren waar aardige dwergen bedaarde zwaaitjes maken aan rekstokjes van bv. lucifershoutjes … [Lees meer...] overGedicht: Guus Valleide • Nutteloos voorstel

Ik herinner mij regen, gladgepoetst als een tinnen schaal; in de bibliotheek zaten verzorgde oudere heren, op scheermessen en vogeltjes, een meisje van het operaballet sliep ongenuanceerd en ook ik kwijnde weg, beleefder. op mijn hand lag uren een lepe glimlach, misschien terloops geplukt bij het in de rij staan, het begerig slenteren, af en toe riep men, af en toe ook … [Lees meer...] overGedicht: Guus Valleide • Ik herinner mij regen, gladgepoetst

Hoezo geen reclame? Ik zou mij geen raad weten, zonder. En dat dan in letterlijke zin. Want goeie reclame geeft m’ onder meer advies, duwt me de richting in van de keus die ’k het best kan maken: commercials en advertenties kunnen mij het nauwst doen geraken bij hetgeen strookt met mijn intenties. Geef mij volop billboards langs de weg, posters op straat, … [Lees meer...] overGedicht: Frans Vogel • Hoezo geen reclame?

o Kinders van de locht, gesneeuwde blommigheden; o sterrenpulver, fijn gevijlsel van krystaal; zoo teêr dat, schaars gelijfd, gij weg zijt en verleden, zoohaast ik, waar gij valt, u volge en adem haal te roekeloos! Winterdonst, die zichtbaar zijt in 't spelen der zonnekrachten, niets en evenaart u hier, 't en zij ... 'k moet hooger op, zal ik een beeld u … [Lees meer...] overGedicht: Guido Gezelle • o Kinders van de locht

Elfde Elegie (voor Karin Röling-Gellinek) omdat ze het zo fijn vond, dat de ijsberen wit zijn en van bosbessen houden, draaiden we ‘Mingus, Oh Yeah’ op die hifi platenspeler in luxe houten cassette met beschermkap, 4 snelheden en gevoelige naald. ‘Don’t let them drop that bomb on me, o Lord’ ‘Don’t let them drop that bomb on me, o Lord’ Dat was wel heel gevoelig, … [Lees meer...] overGedicht: Riekus Waskowsky • Elfde Elegie

Eva uit Adam slapend God, op den zesden dag beval dat Adam lag en slapend 't lichaam overliet; Adam vervulde 't, lei het hoofd onder een boom met bloeiend ooft en sliep terwijl God Eva schiep. Temidden 't woud vol wild nu wonderlijk gestild daar elk zijn koning willoos ziet, temidden vogelen, vissen, 't fier geslacht van pels- en vederdier en pauw, vond hij … [Lees meer...] overGedicht: Christine D’haen • Eva uit Adam slapend

Posthume tweespraak Van op de laatste, lange trap naar Thebe verschijnt de wereld die we pas verlieten. - Verloofden zeilen op de lijze meren; de moeders lachen bij de jonge wiegen. Het feest der druiven, die we tóen niet proefden, had aan het hart zijn wijnoogst kunnen schenken. - Het wijnrood avondloof klimt aan de hoeven; de klokken gaan oud zeer met troost … [Lees meer...] overGedicht: Maurice Gilliams • Posthume tweespraak

Klein briefje Ben weg geweest maar iedere keer als je dit leest ben ik er weer, en in dit couplet raak ik je aan en dan gaan we naar bed … [Lees meer...] overGedicht: Leo Vroman • Klein briefje