o Kinders van de locht, gesneeuwde blommigheden; o sterrenpulver, fijn gevijlsel van krystaal; zoo teêr dat, schaars gelijfd, gij weg zijt en verleden, zoohaast ik, waar gij valt, u volge en adem haal te roekeloos! Winterdonst, die zichtbaar zijt in 't spelen der zonnekrachten, niets en evenaart u hier, 't en zij ... 'k moet hooger op, zal ik een beeld u … [Lees meer...] overGedicht: Guido Gezelle • o Kinders van de locht

Elfde Elegie (voor Karin Röling-Gellinek) omdat ze het zo fijn vond, dat de ijsberen wit zijn en van bosbessen houden, draaiden we ‘Mingus, Oh Yeah’ op die hifi platenspeler in luxe houten cassette met beschermkap, 4 snelheden en gevoelige naald. ‘Don’t let them drop that bomb on me, o Lord’ ‘Don’t let them drop that bomb on me, o Lord’ Dat was wel heel gevoelig, … [Lees meer...] overGedicht: Riekus Waskowsky • Elfde Elegie

Eva uit Adam slapend God, op den zesden dag beval dat Adam lag en slapend 't lichaam overliet; Adam vervulde 't, lei het hoofd onder een boom met bloeiend ooft en sliep terwijl God Eva schiep. Temidden 't woud vol wild nu wonderlijk gestild daar elk zijn koning willoos ziet, temidden vogelen, vissen, 't fier geslacht van pels- en vederdier en pauw, vond hij … [Lees meer...] overGedicht: Christine D’haen • Eva uit Adam slapend

Posthume tweespraak Van op de laatste, lange trap naar Thebe verschijnt de wereld die we pas verlieten. - Verloofden zeilen op de lijze meren; de moeders lachen bij de jonge wiegen. Het feest der druiven, die we tóen niet proefden, had aan het hart zijn wijnoogst kunnen schenken. - Het wijnrood avondloof klimt aan de hoeven; de klokken gaan oud zeer met troost … [Lees meer...] overGedicht: Maurice Gilliams • Posthume tweespraak

Klein briefje Ben weg geweest maar iedere keer als je dit leest ben ik er weer, en in dit couplet raak ik je aan en dan gaan we naar bed … [Lees meer...] overGedicht: Leo Vroman • Klein briefje

Toen ik als een dorstige ree naar de stille meren van Uw ogen kwam, waren mijne leden gesneden uit het licht dat van de melkweg over de weiden zinkt. Er was zacht geritsel boven de zoete maansikkel van Uw voorhoofd - als van vogelen die duikelen in mos. … [Lees meer...] overGedicht: Wies Moens • Toen ik als een dorstige ree

De Grote Vloed Wee! – Schemering, zwoelte zonk. – De lucht werd gal Van wolkgedreig – Voor plotse stormjacht boog Der palmen hals als beulsprooj voor den val Van 't zwaard, aan hozen op spiralend toog Bezweept van bliksems, steigerend tot den hal Des hemels de Sahara-Zee en vloog Zijn kom uit, water stapelend, wal op wal, 't Ontzet Atlantis overwelvend, hoog En … [Lees meer...] overGedicht: J.K. Rensburg • De Grote Vloed

ziet ge de avond valt als een stervende kraai in uw ogen leeft geen witte iris meer en weldra zal mijn stem onkwetsbaar in u verder wandelen hier in dit vlinderlicht onder de struiken heb ik de mooiste orchideeën gepreveld donker als zwarte moerasreptielen hebben mijn vlechtende vingers het eenzaamste water gestreeld … [Lees meer...] overGedicht: Chris Yperman • ziet ge

Korte ballade (Op een bijbeltje, door de muizen aangevreten, om hare nesten te verbeteren.) Wie zal 't verstand der muis doorgronden, Die in den bijbel heeft gevonden Verzorging voor haar nageslacht? Veel zachter slapen kinder-muizen Die tussen de profeten huizen, Dan menig mens, in menig nacht. … [Lees meer...] overGedicht: J.W.F. Werumeus Buning • Korte Ballade

Wijze maagd De boetgezant zo stroef werd minzaam na het maal Volzomer heeft haar goed geduld verdreven weg van het kantkussen en zijn onvoltooid figuur. O wildzang van de lachvogels hoge triomf en jubel het weeldeland in glooiïng aan haar mijmerhuis zo stil kollebloemen ontbloeien op haar klare droomkoon en zij treedt de lange laan in de goede wachtengel … [Lees meer...] overGedicht: Victor J. Brunclair • Wijze maagd

Dorp-doorvaart Dit openbaart de grolgorgel van een klaxon door de heuvelstreek ontzetting der der dingen                      burlesk verbazen het vreedzaam vee houdt op met grazen en zilvervis richt zich rild uit de blauwe beek Een antieke kantiekentoren heeft het hoofd verloren vergeet de Tijd te slaan zo geraakt zijn tiktak getikt en de tikkenhaan draait dwaas … [Lees meer...] overGedicht: Victor J. Brunclair • Dorp-doorvaart

Asta Nielsen Een fonkelende Engel waakte over u bij uw geboorte. Hij nam de Poolster van de hemel en plantte haar – een magies Teken – midden op uw voorhoofd. Dan zoefde hij driemaal rondom de luisterende Aarde en bliksemde over de zeeën en het vasteland de Boodschap van uw Komst. En mannen, vrouwen, kinderen, grijsaards, allen togen uit bij deze wekroep … [Lees meer...] overGedicht: Frank van den Wijngaert • Asta Nielsen

De stilte Zoo vaak als ik de stilte wek Behoedzaam met een vingerdruk, En tot heur geurend bed mij buk, Ontspint vanzelf zich ons gesprek: Als tusschen lentewind en woud, Den leeuwrik en het morgenblauw, Een bloem in tweespraak met den dauw, Klaar water dat met zonlicht kout. Ons woord ontsluit de lippen niet, Wij luistren zonder te verstaan Naar de gedachten … [Lees meer...] overGedicht: Aart van der Leeuw • De stilte

Nieuwjaar Zij praten de rechten de wetenden praten Dat dagen als rijst zijn korrel naast korrel En eender. Zij nemen hun hoeden af. Zij zetten hun hoeden op. Zij betalen. Zij praten de rechten de wetenden praten Zij pellen hun vrouwen hun vrede van gogh Zij wachten op groen. En steken dan over. Zij weten niet … [Lees meer...] overGedicht: Paul Rodenko • Nieuwjaar

Anti-nieuwjaar Altijd en ergens oudejaarsavond op een ster in een boek of een brief ik vier mijn tijd niet in namen ik hef geen punch op een dief. Eeuwen zo oud als mijn jaren mijn jaren zo jong als de wind die met datumloze gebaren mij uit de kalenders ontbindt. Deze avond blijf ik afwezig betrek een aanwezigheid op einders die mij genezen van mijn … [Lees meer...] overGedicht: Karel Jonckheere • Anti-nieuwjaar