Emanuel Geibel In 't donker uur, waarin der Tweedracht galmenRondkrijschten, heel 't verdeelde Duitschland door,Kwaamt gij, o Bard, met uwer liedren koor,Dat om ons als een lentegeur deed walmen! Zoo wont gij onze harten door ons oor:De mannen trokken slagwaarts met uw psalmen;De vrouwen zongt ge uw lied bezielend voor;En beide droeg uw wiek naar 't oord der palmen. … [Lees meer...] overGedicht: J.P. Hasebroek • Emanuel Geibel

Goethe Goethe, uw geest blijft hoedende om ons zwevenSedert wij, langs woesten Gemmi-pas,Waar het uitzicht onbeschrijflijk was,Maar een mispas wegrukte uit het leven, Langs de Dala verder wandelen blevenEn de Rhône, groen van 't oevergras,Soms doorzichtig als geslepen glas,Tusschen kiezel voorwaarts zagen streven. … [Lees meer...] overGedicht: J. Winkler Prins • Goethe

Frederik Rückert Niet enkle boom, maar bosch met duizend twijgen, Waarin een heer van vooglen zingt in 't groen, Terwijl des nachts, wanneer hun zangen zwijgen, Een elfenrei rondhuppelt door 't plantsoen, Zien wij dit Liedrenwoud ten hemel stijgen; Een woud, dat storm noch winter dorren doen, En, daar ze eerbiedig voor zijn grootheid nijgen, Brengt jong en oud hulde aan … [Lees meer...] overGedicht: J.P. Hasebroek • Frederik Rückert

Rilke Aan U verrukt de rijkdom der gebaren,de praal der woorden en hun wondre zin,de wemelende kleur, de glans daarinvan uren vreugd en doodsverdriet van jaren. Bekoringen der liefde en haar gevaren,het kosmisch spel van lust en tegenzin,zij maakten in Uw verzen een beginom de gestalte Gods te openbaren. Wij zeggen niet: zij bleef voor ons verborgen;wij zagen haar geduid in Uw … [Lees meer...] overGedicht: Hein de Bruin • Rilke

August von Platen Altijd verlangen naar een zacht gelaafd-zijnEn voelen liefde als een onwêer komen.Worstelen om het leven van een vrome,En aan de zonde schuldeloos verslaafd zijn. Naadrend in liefde en altoos uitgestooten,Rein, en verdacht van smadelijk bedoelen,Blozend om 't eigen maagdelijk gevoelen,Maar hard voor 't oog van vrienden en genooten. … [Lees meer...] overGedicht: Willem de Mérode • August von Platen

Hölderlin Hij kwam uit Frankrijk omdat zonderlingpeinzend God's doeleinden hem verontrustten,reizende met zichzelven: Hölderlinzeggend tegen de bloemen die hij kuste. Sedert was hij alleen. In zijn verrukkingschuwt hij zijn moeder, maar met zijn bedeesdeglimlach en een voortdurende mislukkingvan handen wil hij troosten die hij vreesde. Toen stierf zijn moeder en zijn goede … [Lees meer...] overGedicht: Henrik Scholte • Hölderlin