Abstract Wat leven we langen gelukkigen waar hebben we 't aan verdiend De tafel met de 3 stoelenéén voor Judy, één voor poesen één voor mij De kamer met het haardvuurde blokken in de vlammenen een glas port Wat leven we langen gelukkigen waar hebben we 't aan verdiend Kees Winkler (1927-2004) •• Abonnees van Laurens Jz Coster krijgen iedere werkdag een … [Lees meer...] overKees Winkler • Abstract

Kerstmis De klokken luiden en de zon breekt doorhet is zacht buiten: hoor een vogelkoorzo hebben de engelen ook gezongentoen herders zich om de kribbe verdrongen Een os en een ezel en wellicht een schaapstommelden zachtjes het kind in slaapMaria en Jozef waren pas ondertrouwdmaar koningen kwamen met wierook en goud De klokken luiden, het is stil op straatklinkende … [Lees meer...] overKees Winkler • Kerstmis

Zondag Spreeuwen kwetteren dat het lente isde tuinmeubelen tevoorschijn gehaalden in de zon gaan zitten kijken naar de mierendie een autostrada aanleggen op ons terras Later, binnen, het strijklicht over de anemonenrose en paars gloeiend in de lenteavondik dacht: God is een natuurkundige formuledie het licht over de bloemen breken laat Nog later gedachten over … [Lees meer...] overKees Winkler • Zondag

Dreiging Kaal en dood is de herfstmorgende zon wil haast niet opkomenwolken versperren het lichtplotseling een regenboog Onheil of geluk? Misschien beidewe zijn overgeleverd aan de heidenennu het grote waaien gaat beginnende regengordijnen de dag verhullen Men kan als dichter kort of lang lulleneens komt de dag van het einde der dingenals de zonneënergie is uitgeputen … [Lees meer...] overKees Winkler • Dreiging

Bij een nieuwe auto Mijn nieuwe auto is een lichtgroene droomhij hoeft niet warm te draaien zoals de oudeeen rij feeërieke knoppen op het dashbordgeölied, krakend van leer, start direct in de vrieskouin één woord een snoes zonder krasje of deukje Ik moet er zuinig op zijn als op een vrouwik durf er haast niet mee te rijden van schroomJudy heeft nog meegemaakt dat ik de … [Lees meer...] overKees Winkler • Bij een nieuwe auto

Toekomstbeeld De vergrijsde bibliothecarisliet zijn blik weiden langs de plankenen hij pakte er een boekje uitwat hij zelf geschreven had Hoofdschuddend om zijn overmoed van vroegerherkende hij zichzelf als een vergeten dichteren hij wist dat dichters vergeten wordenals hun werk niet best is Maar om in de herfst van zijn levente erkennen dat hij gefaald haddat was … [Lees meer...] overKees Winkler • Toekomstbeeld