Het woord van deze week voor mij was okselhuid. Ik had het nog nooit gehoord en ineens dook het overal om me heen op. Nivea heeft kennelijk een middeltje ontwikkeld waarmee we eindelijk eens aandacht kunnen besteden aan dat deel van het lichaam dat tot nu toe zo karig bedeeld bleef in onze lichaamsverzorging.

Op het eerste gehoor is het een van de onsmakelijkste woorden sinds okselfris. Bij nadere beschouwing is het een woord als een gedichtje. In de eerste plaats: dat twee woorden die al duizenden jaren los van elkaar samenkomen tot 2012 hebben moeten wachten tot ze ineens op een bushokje bij elkaar kwamen, dat spreekt al tot de verbeelding, in ieder geval de mijne.

En dan is er de inhoud: het intieme van de oksel (die toch min of meer verborgen zit in je lichaam) verbonden aan het openlijke van de huid, waarbij je dan ook nog beseft dat de huid van de oksel bij een volwassene alleen na zorgvuldig scheren zichtbaar kan worden gemaakt. De absurditeit van het verlangen om die okselhuid mooi te willen laten zijn: de combinatie van narcisme en perfectionisme die daaruit spreekt.

En tot slot de vorm van het word, met het knisperende ks aan het begin en het ruige ui aan het eind.

Google leert dat het woord heus wel eerder gebruikt is. Zo besprak men op Marokko.nl het probleem hoe donkere okselhuid weg te werken en had men op sexwoordenboek.nl in 2009 te kampen met een geïrriteerde okselhuid (‘Scheer je met de haargroeirichting mee?’). Maar Nivea gaat het begrip pas echt op de kaart zetten, let maar op.

Wat hebben we al die tijd gedaan zonder okselhuid.