Van opleiding ben ik geen neerlandica, maar ik ben van meer markten thuis. Als Vlaamse kunstenares van half-Italiaanse afkomst met tweetalig gezin in Frankrijk en een zus in Italië weet ik hoe verbeelding vertaling kan zijn, hoe verbrede talenkennis kan verbeelden. Momenteel geef ik Nederlandse les aan kinderen en jongeren in Noord-Frankrijk, met materiële, mentale en methodische de steun van een crème van een specialiste van de Taalunie. Met ongeloof en bezorgdheid volg ik de onbezonnen besparingen door de Taalunietop en ik kan maar roepen: STOP! Dit kan toch niet waar zijn? Vol bewondering maak ik mondjesmaat kennis met het veld van lessen/de studie Nederlands buiten het taalgebied en ik admireer de daar opgebouwde expertise, de gigantische interesse, de goede organisatie. En nu begint een afbouw met een sloopkogel, omdat… ja, waarom eigenlijk? In deze tijden wordt ons wijsgemaakt dat besparingen nu eenmaal moéten – iemand moet toch die arme banken en de Fyra en zo betalen – maar écht werk, dat mensen en culturen via taal dichter bij elkaar brengt, met enkele pennenstreken schrappen omdat…’ik een manager ben zonder kennis van zaken maar met nuchtere blik’? Komaan zeg. Get real. Groot was mijn opluchting toen ik vanochtend las dat er een sprankeltje hoop is, maar ik blijf mijn bange hart vasthouden.