Er is de laatste tijd veel kritiek op het toekomstig beleid van de Taalunie wat betreft het universitair onderwijs Nederlands. Dit kan ik volledig begrijpen. De Taalunie houdt zich echter ook bezig met het zogenaamde niet-universitair onderwijs Nederlands. Het gaat om het onderwijs in onze taal zoals dat gegeven wordt in basis- en voortgezet onderwijs in  met name België (Wallonië –Brussel) en de grensstreek van Duitsland met Nederland. We beseffen vaak niet dat bijvoorbeeld vrijwel elke middelbare school in Wallonië en zeker in Brussel onderwijs Nederlands aanbiedt en dat die taal in bepaalde steden en regio’s zelfs verplicht is. In Duitsland  groeit de belangstelling voor het Nederlands zo sterk dat er een tekort aan docenten Nederlands bestaat. Ook voor volwassenencursussen groeit de belangstelling.

Ook op dit werkgebied wordt er door de Taalunie bezuinigd en de vele docenten en andere onderwijsmensen die daarbij betrokken zijn, weten niet wat er op dit terrein gaat gebeuren in de komende jaren. Het zou volkomen misplaatst zijn als er hier  sterke afbouw zou plaats vinden van de waardevolle initiatieven die juist vaak dankzij de medewerking van de Taalunie tot stand zijn gekomen. 

De leiding van de Taalunie hecht groot belang aan  “(social) return on investment”. Juist in de grensgebieden met onze buurlanden is er de afgelopen periode het besef ontstaan dat het afbouwen  van de grensbarrières een zeer positieve invloed zal hebben op de economie, op de arbeidsmarkt, op de aantrekkelijkheid van regio’s en steden. En laten we de sociale cohesie niet vergeten. De Kansenatlassen die de afgelopen twee jaar voor de diverse grensgebieden zijn  gepubliceerd, illustreren  dit letterlijk op heldere manier. De kennis van de buurtaal is een belangrijk instrument om die barrières  te verlagen. Het leren van het Duits aan Nederlandse kant staat volop in de belangstelling, dit is dus het moment om het Nederlands in de buurlanden te versterken.