In het Abruzzese bergdorp waar ik momenteel verblijf zijn problemen met de internetverbinding. De komende paar dagen zijn de afleveringen van President Tsaar op Obama Beach daarom enigszins versoberd.

Ik heb het idee dat ik A.F.Th. gisteren onrecht heb gedaan met mijn gepraat over de waarheid. Ik deed net alsof hij een pamflet aan het schrijven was waarin Vladimir Poetin – ik had nog net de tegenwoordigheid van geest om de naam niet te noemen – even werd aangewezen als de schuldige.

Vandaag neemt de schrijver wraak. Het soort kritiek dat ik gisteren uitte, wordt nu door een krant geuit op een tentoonstelling van miniaturen, die sterk lijkt op de reeks miniaturen die de schrijver nu al acht weken in (dezelfde?) krant verschijnt.

Het heeft iets wonderlijks, dat een gerechtshof een miniatuur zou maken van het rampvliegtuig op het moment dat het vertrekt – wat zou het moeten bewijzen? Het antwoord is: wat ook Van der Heijdens verhaal bewijzen moet: dat het echte mensen waren die werden neergeschoten. (Ik herinner me dat er twee jaar geleden een gerucht ging dat het neergeschoten vliegtuig toen het vertrok al vol met lijken zat uit de eerder verdwenen MH317, al weet ik even niet meer wie er hier had samengezworen met wie, en waarom.)

De volgende vraag is dan waarom men dat soort knullige 3D-modellen uit de jaren 70 heeft gemaakt, in plaats van een simulatie op de computer. Ook die vraag – die parallel is aan vragen die ik de afgelopen weken heb opgeworpen: waarom gebruikt een twintiger in onze tijd de tv en zelfs tijdschriftjes voor zijn pornografische  behoeftes gebruikt – wordt als het ware voorzien In dit dodenboek duikt daarom ook even Steve Jobs op.

Ik ben bij dit alles wel benieuwd hoe de uiteindelijke grote roman eruit gaat zien. De feuilletonvorm van losse beelden past wel heel goed bij de inhoud, net als het feit dat de hele reeks in de krant wordt gepubliceerd. Je zou bijna zeggen dat het boek alleen kan verliezen bij een andere vorm.

Ik geloof dat deze week wel een beetje de twijfel doorschemerde die ik begon te krijgen over de richting die President Tsaar begon te nemen: ging het niet vastlopen in geschuimbek over Poetin? Maar ik heb alweer zin in de komende twee weken.