Door Marc van Oostendorp

Lang leve NWO, de Nederlandse organisatie voor wetenschappelijk onderzoek. Althans, lang leve alle mensen die er werken.

Let maar eens op: waar academici ook allemaal over klagen – en ze klagen over heel veel heel uiteenlopende zaken, van de kwaliteit van de koffie in de kantine, via het onbegrip van de buitenwereld voor de geesteswetenschappen, de econometrie en de fysische chemie tot en met de verkeerd geplande vakantiedagen –, over NWO hoor je ze nooit.

Althans, er wordt wel geklaagd over het feit dat er veel te weinig kansen zijn om een subsidie te krijgen, dat iedereen vreselijk veel tijd moet investeren in het schrijven van aanvragen terwijl de kans dat je er een krijgt toegekend, heel klein is. Maar dat is iets waar NWO ook weinig aan kan doen, sterker nog, het is duidelijk dat zoiets ook eigenlijk alleen maar aan de frustratie van het personeel van NWO kan bijdragen. Ook heel goede, interessante en veelbelovende plannen voor onderzoek moeten worden afgewezen.Maar over hoe NWO zelf werkt, daarover hoor je nooit een klacht. Dat komt, geloof ik, doordat de organisatie, die inherent een bureaucratische organisatie is (ze is ervoor om procedures te bewaken om geld te verdelen), opvallend weinig bureaucratisch te werk gaat.

Er zijn bijvoorbeeld deadlines. En dan zijn er mensen als ik, die een aanvraag weliswaar op tijd in het computersysteem invoeren, maar dan net onder het verkeerde label. Zulke dingen zijn me regelmatig overkomen, de laatste keer was vorige week. Voor het eind van de dag krijg ik dan een mail van iemand die me erop wijst, die heeft uitgevonden welke categorie ik waarschijnlijk bedoelde, en de mogelijkheid om mijn fout te herstellen. Het is maar een kleinigheid, maar je moet de bureaucraten de kost geven die dan moeilijk gaan doen.

Bij NWO doen ze nooit moeilijk, er werken mensen die het onderzoek een warm hart toedragen en de enorme stortvloed aan aanvragen van wanhopige onderzoekers in goede banen proberen te leiden. Dat mocht ook wel eens gezegd worden.