Vrouwkje Tuinman kreeg gisteravond voor haar bundel Lijfrente de Grote poëzieprijs voor de beste bundel van het afgelopen jaar toegekend.

Omtrekkende bewegingen

Het begint nu toch wel iets met mij te worden,
zei jij, zeiden wij altijd, bij klein succes.
De uitspraak kwam van je moeder en duidde erop
dat, wat haar zoon ook aan voorspoed toeviel,
het van ‘worden’ waarschijnlijk nooit tot zijn
zou komen, laat staan tot verleden tijd.
Al bleef de twijfel, vandaar het ’toch’.
Er kon, al was het meer iets voor andere mensen,
wellicht iets worden bereikt. En nu is het zover.
Jij bent dood en dat doet wonderen voor je cv,
voor dat van mij. Zonder enig diploma ben ik
ineens bezorger, woordvoerder, min of meer
bekende Nederlander, ik sta als ‘medewerker’
aan jouw werk vermeld, rook namens jou
een sigaret met andere geslaagden.
Het begint nu toch wel iets te worden met mij.

Vrouwkje Tuinman (1974)
uit: Lijfrente (2019)

---

Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere werkdag een gedicht per mail.