Uit Het weefsel, de nieuwe bundel van Daniël Vis.

de gestalte
op dat schilderij van munch –

de opengesperde mond –

schreeuwt niet,
maar legt de handen tegen het hoofd

om de schreeuw niet te horen.

                     de angst,

                     een fundamentele
                     gebeurtenis –

dat ik er ben –

              en opnieuw
ontstaan

de draden die het gekopieerde dna
in de zich delende cel verdelen –

een techniek
van het aanwezig blijven.

                 wat kan:

relaties
in evenwicht,

een begrensd gebied.

de hand die zich
            sluit,

we zeggen:

         een eenvoudige
         beweging –

iets vast te pakken.


Daniël Vis (1988)
uit: Het weefsel (2020)

---

Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere werkdag een gedicht per mail.