Hölderlin
Hij kwam uit Frankrijk omdat zonderling
peinzend God’s doeleinden hem verontrustten,
reizende met zichzelven: Hölderlin
zeggend tegen de bloemen die hij kuste.
Sedert was hij alleen. In zijn verrukking
schuwt hij zijn moeder, maar met zijn bedeesde
glimlach en een voortdurende mislukking
van handen wil hij troosten die hij vreesde.
Toen stierf zijn moeder en zijn goede vrienden,
zijn deuren vielen toe. In vreemde rijken
weet hij zich beurtlings heerscher en bediende,
met koningen rondom als zijn gelijken.
En Hölderlin stierf onophoudelijk
veertig jaren in dit zonderling leven.
Met den dood heeft hij zich eenvoudiglijk,
willoos maar verwonderd overgegeven.
Henrik Scholte (1903-1988)
Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere werkdag een gedicht per mail.
Scholte, fout in de oorlog.
https://www.nederlandsepoezie.org/dichters/s/scholte_henrik.html
Hölderlin, iedereen moet hem kennen. Behoort tot het Europese culturele erfgoed, ook omdat Heidegger met hem dweepte. Maar terug naar Scholte. Een man van foute keuzes. Maar misschien is het gedicht toch een geslaagd gedicht. Foute mensen kunnen goede poëzie produceren. En wat ging er in Scholte om? Waarom wel aandacht voor het zielenleven van de helden en weinig tot niet voor dat van de fouterds?