Uit In mijn mand, de nieuwe bundel van Lieke Marsman.

Stof en schillen

Als het puin geruimd is
(en het edelmetaal
uit het puin gemijnd)
blijft er niets over dan
stof en schillen. Over dat stof
is al veel geschreven
en daar heb ik eigenlijk
weinig aan toe te voegen.
We zijn allemaal
op zoek naar de wereld
na ons en de wereld
boven ons, waar God echt
vandaan kwam die nacht. Simpel:
transcendentie is de abstractie
die het krukje maar niet
onder zichzelf uit
weet te schoppen. God
met een stuk wc-papier
uit z’n broek en dat is
hoe we hem kunnen vinden.
De schillen daarentegen
blijven maar komen.
Elke stap stort
een bak aardappelschillen uit
op deze route
die ik tot mijn leven maak.
Ik lééf op deze schillen
die als schalen
van mijn herinneringen vallen.
Ieder lied vandaag
drukt mijn neus terug
in de appelspiralen,
de mandarijnenvelletjes
van een kersttoetje in ’96.
Na het eten met z’n allen
het bevroren bos in
met de honden, ondervond ik
voor het eerst hoe stil de kou,
hoe warm deze stilte is.

Lieke Marsman (1990)
uit: In mijn mand (2021)

---

Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere werkdag een gedicht per mail.