Uit Landschap met blauwe schutting, de nieuwe bundel van Rik Andreae.
Een man valt
Een man valt uit het raam. Halverwege
denkt hij: Sprong ik nou, of werd ik geduwd?
Ineens sta ik er alleen voor. Als ik het niet ben,
zijn het er misschien wel honderd anderen.
Ik woon in een verdrietig, turfgestookt land,
maar dat is beter dan een zonnig land, waar
iedereen altijd dorst naar wijn heeft. Je moet
er wat voor over hebben. Dat denkt hij en valt.
Hij valt en het huis wordt afgebroken —
de huizen ernaast ook — de gehele stad.
Alles om hem heen verdwijnt en hoe vaak
hem dit is overkomen, vergeet hij. En hij valt —
••
Nacht
In het donker lopen gaat mij aardig af.
Ik verlang dan ook naar de winter.
Dan ben ik in het bos en ontwijk
de bomen met het grootste gemak.
Iedereen houdt zich gedeisd, maar ik
weet wie daar gaan — het is hun geluid.
De een heeft een soort knars over zich.
De ander klinkt voortdurend
als het intrappen van een kartonnen doos.
Een derde, niet de minste, heeft de klank
van het stapelen van koffiekopjes
in een Italiaanse bar. Dag Albert. Maar
Albert herkent mij niet, omdat het regent
en het nacht is. De donkerste sinds tijden.
Rik Andreae (1950)
uit: Landschap met blauwe schutting (2021)
Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere werkdag een gedicht per mail.
Als je het laatste gedicht naar vroeger vertaalt, is het dan beter of slechter?
Bijvoorbeeld:
Nacht
In het donker lopen kan ik wel vrij goed
Ik vind dan ook dat nu de winter komen moet.
Als ik dan in de bossen ben, dan kijk
Ik goed zodat ik bomen steeds ontwijk.
Men houdt zich wel gedeisd en kijkt goed uit
Maar ik weet wie het zijn– ’t is hun geluid.
De een veroorzaakt iedere keer een knars
De ander lijkt er steeds maar niet van wars
Te trappen op een soort kartonnen doos.
De derde, niet de minste, lijkt een hele poos
Al bezig met het stapelen van drinkgerei
Als in een Italiaanse bar. Dag Bert. Maar hij
Herkent mij niet, want regen valt er neer;
Ook is het nacht. En zwarter nog dan ooit weleer.
Naar vroeger vertaald (2021)
door C.W. Schoneveld